Διαδρομές στη Μάρπησσα: Ομαδική έκθεση το στόμα μπούκωσε με λόγια 26, 27, 28 Αυγούστου

Ομαδική έκθεση

το στόμα μπούκωσε με λόγια *
26, 27, 28 Αυγούστου | Μάρπησσα, Πάρος

στο πλαίσιο του 12ου Φεστιβάλ Διαδρομές στη Μάρπησσα

Συμμετέχουν Φοίβη Γιαννίση, Βιργινία Μαστρογιαννάκη, Μαρία Σιδέρη, Χαρά Στεργίου.
Επιμέλεια: Δέσποινα Ζευκιλή

«Ωραία είναι και σήμερα τα βουνά (…) δηλαδή εμείς τα βλέπουμε ωραία, τα ίδια δεν έχουν καμιά αυτοσυνειδησία, όπως έλεγε ο Χέγκελ.Το να ξαναπερπατήσουμε σήμερα ένα χαμένο από το δάσος ή τις νεροσυρμές μονοπάτι μοιάζει με τη διαδικασία της ψυχανάλυσης, γιατί πρέπει να ανακαλύψουμε αυτόν τον χαμένο δρόμο, να τον φτιάξουμε σχεδόν από την αρχή, προσέχοντας τα ελάχιστα σωζόμενα ίχνη (…) Είναι ένα τεράστιο αρχειοτάξιο ορεογνωσίας όλα αυτά, καμία φορά πιο εύγλωττο από τους σκονισμένους φακέλους των αρχείων. Μας βοηθάει κάπως να ακούσουμε τις φωνές του σώματος, τα νοήματα του σώματος των άλλοτε ζωντανών, αλλά νεκρών πια ανθρώπων.»
(Άγγελος Ελεφάντης,Τα βουνά, από το βιβλίο Τρία Δοκίμια, εκδ. Αντίποδες)

Η έκθεση «το στόμα μπούκωσε με λόγια» ξεκίνησε από το ενδιαφέρον της Δέσποινας Ζευκιλή  για έργα καλλιτέχνιδων όπου η (θηλυκή) φωνή, η εκφώνηση, ο λόγος έχει πρωταγωνιστικό ρόλο. Οι προφορικές ιστορίες που έχει συλλέξει η ομάδα του φεστιβάλ Διαδρομές στη Μάρπησσα σχετικά με τις κατοικιές, τις παραδοσιακές αγροτικές κατοικίες της Πάρου, και τα αγροτικά ήθη και έθιμα που χάνονται μαζί τους αποτέλεσαν την εκκίνηση της έρευνας. Οι καλλιτέχνιδες θέλησαν να ακούσουν τους παλιούς, τη ντοπιολαλιά, τις λέξεις που χάνονται. Τους ήχους, όπως του θερίσματος ή του γραναζιού στο μαγγάνι. Κάθισαν μαζί τους στα αλώνια καθώς ο αέρας περνούσε ανάμεσα στα στάχυα, άκουσαν, ηχογράφησαν, κατέγραψαν, έγραψαν. Πού πάνε οι λέξεις που χάνονται;
Στα έργα που προέκυψαν ειδικά για την έκθεση οι φωνές του σώματος και του τοπίου συναντούν αυτές ποιητών και συγγραφέων, από τον αρχαίο Παριανό ποιητή Αρχίλοχο ως την πρωτοπόρο συγγραφέα της λογοτεχνίας του φανταστικού Ούρσουλα ΛεΓκεν.

Στο δοκίμιό της «Η θεωρία του σακιδίου στη φαντασία» που έφερε μαζί της στο «σακίδιό» της η Χαρά Στεργίου, η ΛεΓκεν μιλά για το μυθιστόρημα ως σακίδιο που συγκρατεί λέξεις. Λέξεις που συγκρατούν πράγματα. Όπως επισημαίνει η καλλιτέχνης, η ΛεΓκεν αποτραβιέται στα φανταστικά χωράφια της άγριας βρώμης όπου οι ιστορίες επινοούνται ξανά με μοναδικούς τρόπους γυρνώντας πίσω στο αντικείμενο που ‘φέρνει την ενέργεια προς τα μέσα’ που περιέχει, που αποθηκεύει, που έχει ακυρωθεί από τα κυρίαρχα αφηγήματα ως ελαττωματικό, αδύναμο, θηλυκό. Επιστρέφει στην πελώρια και αχανή φανταστική τσάντα που περιέχει ανθρώπους και όχι ήρωες, μακριά από την Ιστορία της Ακμής του Άντρα-Ήρωα και πιο κοντά στην συλλογική και κοινωνική εμπειρία, σε ένα άλλο μοντέλο συλλογής, ένα μη-ηρωικό σχήμα που επικυρώνει την γλώσσα των διαφορετικών εμπειριών, ενώ ανοίγει την πόρτα των δυνατοτήτων για νέες αφηγήσεις.
Στο ηχητικό έργο docu-fiction και βιβλίο «Θεωρία Σακιδίου» που παρουσιάζει η Στεργίου στην αυλή της Αγίας Παρασκευής η άγρια βρώμη των προϊστορικών πληθυσμών της ΛεΓκεν συναντά συνειρμικά το ζιζάνιο της άγριας βρώμης στα χωράφια σιτηρών του Λαού της Μάρπησσας. Το κείμενο διασκευάζεται μέσα από κυκλικές μεταφράσεις και διαρρηγνύεται από τις αφηγήσεις γυναικών της Μάρπησσας σχετικά με τις αναμνήσεις της αποσπερνιάςόπου η κατοικιά ως άλλη πελώρια τσάντα εξιστορήσεων, εργαλείων, καρπών και συλλογικής συνύπαρξης δίνει φωνή σε νέες αφηγήσεις.“Μαζεύοντας σπόρους και λέγοντας ιστορίες” η Ιωάννα, η Μαρουσσώ, η Μαργαρίτα, η Χαρούλα, η Μαργαρίτα, η Ούρσουλα, η Φλόρενς και η Γκάλα συνθέτουν αυτό το ακουστικό docu-fiction, ως θεωρία ενός ακόμη σακιδίου, συνοδευόμενο από ηχογραφήσεις πεδίου των σιτηρών και της άγριας βρώμης στον τόπο παλαιών κατοικιών. 
Στο βίντεο της Φοίβης Γιαννίση «ΤΕΤΤΙΞ», δηλαδή τζίτζικας στα αρχαία ελληνικά, που πρωτοπαρουσιάστηκε το 2012 στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης σε επιμέλεια του Σταμάτη Σχιζάκη, η αρχιτέκτονας και ποιήτρια στέκεται με το κεφάλι καλυμμένο από ένα καλάθι, μια αναφορά στην αρχαιοελληνική πρακτική του εγκλεισμού τζιτζικιών μέσα σε μικρά καλάθια-κλουβιά. Το τζιτζίκι αντικαθιστά τη φωνή της. Επιστρέφοντας στον αγαπημένο της Αρχίλοχο και ελπίζοντας να πετύχει κανένα τζιτζίκι ως υπόκρουση στα πευκάκια δίπλα στο Μουσείο Περαντινού η Γιαννίση δημιουργεί για την έκθεση στη Μάρπησσα μια νέα ποιητική διάλεξη – περφόρμανς για τζιτζικια και σύκα, το θέρος και την ερωτική επιθυμία, τη φιληδονία που φέρει μαζί του ο θερισμός και τα τραγούδια του.
Η Μαρία Σιδέρη στήνει την κονσόλα της σε ένα τραπέζι στο προαύλιο της Αγροτολέσχης, όπου τα παιδιά του νησιού διδάσκονταν άλλοτε βοτανολογία και εκμάθηση φυτέματος, μπολιάσματος, κλαδέματος. Στο «σακίδιό» της έχει πολλές λέξεις: στιβάρι, σπαγάκι, αντράλικας, αγούδουρας, ρωγός, απαλωνιά, ξεγαρίζω, πινακωτή, απαλωνιά, σφιχταρόλια…Κάποιες δανεικές από τον κύριο Νίκο Τζιώτη που της μίλησε για τα ξανανιωτά και τη δανεική, λέξεις ταυτισμένες με την ανταλλαγή καρπών αλλά και υπηρεσιών και δεξιοτήτων στο πλαίσιο της τοπικής αγροτικής οικονομίας. Στην περφόρμανς-διάλεξη «γύρω από την εξαφάνιση των λέξεων» αναζητά τις λέξεις που χάνονται αλλά και την πιθανή συμμετοχή μας.

Σε μια άλλη ανταλλαγή μας πάει το βίντεο της Βιργινίας Μαστρογιαννάκη «3 φορές 40 κομμάτια», αυτή του πιστού με τον άγιο, και συγκεκριμένα τον Άγιο Φανούριο που γιορτάζει στις 27 Αυγούστου, το Σάββατο του φεστιβάλ. Μετρώντας τα χρέη που συσσωρεύουν συχνά οι πιστοί απέναντι στον άγιο για τα όσα τους έχει κατά καιρούς φανερώσει παίρνει μέρος στην προετοιμασία του πανηγυριού στο ξωκλήσι του Αγίου Φανουρίου και της φανουρόπιτας στον τοπικό φούρνο και καταγράφει.
«το στόμα μπούκωσε με λόγια
τζιτζίκια ανακατεύονται με ήχο μπετονιέρας»
Καθώς αναζητάμε κατοικιές στο airbn για να απολαύσουμε το θέρος στην Πάρο κι επιστρέφουμε στη Μάρπησσα ελπίζοντας να μη δούμε άλλο κτίσμα να ξεφυτρώνει στον λόφο του Αντικέφαλου, αναρωτιόμαστε τι μπορούμε να κάνουμε με το αρχειοτάξιο της θερινής, νησιώτικης, αγροτικής γνώσης πέρα από το να την παρατηρούμε με νοσταλγία, να την καταγράφουμε, να τη βάλουμε στο σακίδιό μας. Μπορεί η επανάληψη, η αντιγραφή, η επιτέλεση, το συν-αίσθημα, η αυτο-θεωρία να παράξει μια νέα μορφή γνώσης και εμπειρίας διεκδικώντας έναν πιο αποφασιστικό λόγο έξω από τα όρια μιας οικοφεμινιστικής ματιάς που αναπαράγει τα στερεότυπα της θηλυκής εμπειρίας;
Η μουσική της φύσης. Οι φωνές του σώματος. Η γραφή ως μια εκδοχή (θηλυκής) σωματικής δράσης. Εκφωνώντας, τραγουδώντας, ηχογραφώντας, αντιγράφοντας, γράφοντας.


* στίχος από το ποίημα της Φοίβης Γιαννίση Τζιτζίκια Ι – Αρχίλοχος, Ραψωδία, εκδ. Gutenberg, 2016.

Τα έργα

Φοίβη Γιαννίση

Τζιτζίκια και Σύκα, 2022, Ποιητική ομιλία – περφόρμανς.
ΤΕΤΤΙΞ, 2012, βίντεο.

Το έργο ΤΕΤΤΙΞ έχει ως αφετηρία τη σύνδεση του ποιητή με το τζιτζίκι στην αρχαία Ελλάδα, όπως παρουσιάζεται μέσα από τη μυθολογία, τη φιλοσοφία και την ποίηση. Ειδικότερα η ποιήτρια βρίσκει έμπνευση στο στίχο του Αρχιλόχου “τέττιγοςεδράξω πτερού” και στο απόσπασμα από τον Φαίδρο του Πλάτωνα όπου ο Σωκράτης αφηγείται την προέλευση των τζιτζικιων. Η καλλιτέχνις αντιμετωπίζει τη γραφή ως μια ακόμη εκδοχή σωματικής δράσης συσχετισμένης με την ανάγνωση. Στην νέα της ποιητική ομιλία – περφόρμανς η Γιαννίση εστιάζει στη φιληδονία ειδικότερα των γυναικών που ταυτίζεται με το θέρος και τον θερισμό.

Μαρία Σιδέρη, Μια ομιλία-performance γύρω από την εξαφάνιση των λέξεων, 2022.
Λιώνουν οι πάγοι, βυθίζεται η γη, ποιος θα μείνει όμως πίσω να σώσει τις λέξεις; Πού πάνε οι λέξεις όταν χάνονται; Πάνε δυτικά; Πάνε νότια; Πάνε βορειοανατολικά; Κι αν δεν τις συναντήσουμε ξανά, δεν πειράζει, δεν χρειάζομαι ένα τείχος από λέξεις για να σωθώ. Αρκεί που περάσαμε η μία δίπλα από την άλλη. Αυτό μου είναι αρκετό.

Βιργινία Μαστρογιαννάκη, 3 φορές 40 κομμάτια, βίντεο, 2022.
Η φανουρόπιτα είναι ένα δημοφιλές αντίδωρο που συναντούμε σε όλη την επικράτεια της Ελλάδας, αποτελώντας μία καθημερινή σχεδόν σχέση με τις θρησκευτικές δοξασίες του τόπου. Άπαξ και φανερωθεί το αίτημα του πιστού από τον Άγιο, παρασκευάζεται ως αντάλλαγμα ένα νηστίσιμο γλύκισμα που διαβάζεται και ευλογείται από την Εκκλησία. Αφού η πίτα ευλογηθεί, στη συνέχεια ανταλλάσσεται με άλλα διαβασμένα κομμάτια εντός της εκκλησίας ή μοιράζεται ευρύτερα στην κοινότητα. Συνεχίζεται έτσι στις ημέρες μας και διατηρείται μια αρχέγονη σχέση αμοιβαιότητας, προσφοράς και ανταλλαγής μεταξύ των πιστών και του θείου. Μολονότι ο Άγιος Φανούριος πανηγυρίζει στις 27 του Αυγούστου, τα αιτήματα και οι πίτες προς αυτόν αποτελούν μια προσευχητική πρακτική που απαντάται όλο τον χρόνο. Υπάρχουν φορές που τα αιτήματα και η ικανοποίησή τους υπερτερούν των παρασκευασμάτων. Τότε γίνεται λόγος για ένα χρέος πνευματικό και ηθικό, κατά το οποίου η ιερή σιωπηρή συμφωνία ικανοποιείται μονομερώς, υπέρ του πιστού. Η σχέση αυτή φαίνεται να μην χρειάζεται πάντοτε την άμεση επιβεβαίωση. Η βίντεο-προβολή 3 φορές 40 κομμάτια επιδιώκει να ακολουθήσει, να καταγράψει και εν τέλει να προβάλλει τη διαδικασία της προετοιμασίας και εξωραϊσμού της Μονής του Αγίου Φανουρίου Μάρπησσας, την παρασκευή της φανουρόπιτας στο τοπικό αρτοποιείο του χωριού, το τυπικό της εκκλησιαστικής τελετουργίας και τέλος τη διαδικασία ανταλλαγής και μοιράσματος της διαβασμένης φανουρόπιτας. 

Χαρά Στεργίου, Θεωρία σακιδίου, 2022

Η ‘Θεωρία Σακιδίου’ αποτελεί ένα ηχητικό αφήγημα που συνδέει το εμβληματικό κείμενο της UrsulaLeGuin‘ΤheCarrierBagTheoryofFiction’ (ελλ. Η Θεωρία του Σακιδίου στη Φαντασία, 2021) με την ‘αποσπερνιά’, τη συντροφική στιγμή αφηγήσεων και παράλληλης χειρωνακτικής εργασίας που παραδοσιακά ακολουθούσε το θερισμό (Ζ. Στέλλας, 2005) και λάμβανε χώρα στην κατοικιά. Το κείμενο διασκευάζεται μέσα από κυκλικές μεταφράσεις και διαρυγνύεται από τις αφηγήσεις γυναικών της Μάρπησσας σχετικά με τις αναμνήσεις της αποσπερνιάς όπου η κατοικιά ως άλλη πελώρια και αχανής τσάντα εξιστορήσεων, εργαλείων, καρπών και συλλογικής συνύπαρξης δίνει φωνή σε νέες αφηγήσεις.“Μαζεύοντας σπόρους και λέγοντας ιστορίες” (LeGuin, 2021, 282)η Ιωάννα, η Μαρουσσώ, η Μαργαρίτα, η Χαρούλα, η Μαργαρίτα, η Ούρσουλα, η Φλόρενς και η Γκάλα συνθέτουν αυτό το ακουστικό docu-fiction, ως θεωρία ενός ακόμη σακιδίου, συνοδευόμενο από ηχογραφήσεις πεδίου των σιτηρών και της άγριας βρώμης στον τόπο παλαιών κατοικιών.

Λίγα λόγια για τις καλλιτέχνιδες

H Φοίβη Γιαννίση είναι ποιήτρια και αρχιτέκτων, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Το έργο της είναι διαμεσικό και ερευνά την ποίηση στη σχέση της με τον χώρο και το σώμα μέσα από τα πεδία της γραφής, της εκφώνησης, της περφόρμανς, της αναπαράστασης και της εγκατάστασης.

H δουλειά της Βιργινίας Μαστρογιαννάκη περιστρέφεται γύρω από τις έννοιες της διάρκειας, του ορίου, του λάθους, του περιττού, τόσο ως προς τις σχέσεις μεταξύ εκείνης και των υλικών, αλλά και ως προς των σχέσεων αυτών που πιθανόν να αναπτύσσονται στον κοινωνικό της περίγυρο. Μπορεί να συναντήσει κανείς ένα είδος δοκιμής της αντοχής της αλλά και της αντοχής των υλικών της, είτε πρόκειται για ύλες άψυχες, είτε για άλλους ανθρώπους.

H Μαρία Σιδέρη είναι performer και ερευνήτρια. Με βασικά υλικά τον ήχο, τη φωνή και τη σωματικότητα και μέσα από διαφορετικές μεθόδους έρευνας, το έργο της εστιάζει στις αναπαραστάσεις του σώματος μέσα από την αρχειακή έρευνα. 

Η πρακτική της Χαράς Στεργίου επικεντρώνεται στην προσέγγιση θεωρίας δια μέσου της πρακτικής και στην παραγωγή γνώσης μέσα από πιθανούς καλλιτεχνικούς υβριδισμούς, επενδύοντας μεταξύ άλλων σε πιθανούς ηχητικούς τρόπους μελέτης.

12ο Φεστιβάλ Διαδρομές στη Μάρπησσα

Παρασκευή 26, Σάββατο 27 και Κυριακή 28 Αυγούστου 2022
Μάρπησσα, Πάρος

ώρες 19:00 – 22:00, είσοδος ελεύθερη

δείτε το αναλυτικό πρόγραμμα του φεστιβάλ ΕΔΩ

Διοργάνωση: Διαδρομές στη Μάρπησσα

Συνδιοργάνωση: Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, Δήμος Πάρου

Μεγάλος Χορηγός: Blue Star Ferries

Site: www.stimarpissa.gr
facebook: https://www.facebook.com/RoutesinMarpissa
instagram: https://www.instagram.com/stimarpissa/

twitter: https://twitter.com/stimarpissa

youtube: https://www.youtube.com/channel/UCTd5rdLdrEPp9q6Wjmi

English

The mouth fills with words *

Group art exhibition

Artists: Phoebe Giannisi, Virginia Mastrogiannaki, Maria Sideri, Chara Stergiou.

Curated by Despina Zefkili.

“The mountains are still nice today (…), that is, we see them as nice, they themselves have no self-consciousness, as Hegel said. To walk again today a path lost by the forest or the watercourses is like the process of psychoanalysis, why we must discover this lost road, build it almost from the beginning, paying attention to the barely preserved traces (…) It is a huge archive of mountain-knowledge all this, never more eloquent than the dusty folders of the archives. It kind of helps us to hear the voices of the body, the meanings of the body of people who were once alive, but are now dead.”

(AngelosElephantis, The Mountains, from the book Three Essays, published by Antipodes)

The exhibition ” The mouth fills with words” started from my interest in works where the (female) voice, enunciation, speech has a leading role. The interviews collected by the “Routes in Marpissa” festival team about the “katikes”, the traditional rural dwellings of Paros, and the rural customs and traditions that are being lost with them formed the starting point for the research. The artists wanted to listen to the elderly, the localdialect, the words that are being lost. The sounds, such as of the harvest or the gear in the well’s pulley. They sat with them on the threshing floors as the wind passed through the fields of wheat, they listened, they recorded, they wrote. Where do lost words go?

In the works created especially for the exhibition, the voices of the body and the landscape meet those of poets and writers, from the ancient Parian poet Archilochus to the pioneering writer of fictional literature Ursula Le Guin.

In her essay “Τhe Carrier Bag Theory of Fiction’ ” which Chara Stergiou carried with her in her “carrier bag”, Le Guin speaks of the novel as a carrier bag that holds words. Words that hold things together. As the artist points out, Le Guin withdraws into the imaginary fields of wild oats where stories are re-invented in unique ways by returning to the object that ‘brings the energy inside’ that contains, that stores, that has been cancelled by dominant narratives as defective, weak, female. It returns to the vast imaginary bag that contains people and not heroes, away from the Story of the Ascent of Man the Heroand closer to collective and social experience, to another model of collection, a non-heroic schema that validates the language of different experiences, while opening the door to possibilities for new narratives.

In the audio docu-fiction work and book “The Carrier Bag of Theory” presented by Stergiou in the courtyard of SaintParaskevi church, the wild oats of the prehistoric populations of Le Guin meet by association the weed of wild oats in the grain fields of Laou area inMarpissa. The text is adapted through circular translations and is broken by the narratives of the women of Marpissa regarding the memories of the past where “katikia” as another huge carrier of stories, tools, fruits and collective coexistence gives voice to new narratives. “Gathering seeds and telling stories” Ioanna, Marousso, Margarita, Charoula, Margarita, Ursula, Florence and Gala compose this audio docu-fiction, as a theory of one more carrier bag, accompanied by field recordings of grain and wild oats at the site of old “katikes”.

In Phoebe Giannisi’s video “TETTIX”, i.e. cicada in ancient Greek, first presented in 2012 at the National Museum of Contemporary Art curated by Stamatis Schizakis, the architect and poet stands with her head covered by a basket, a reference to the ancient Greek practice of confinement of cicadas in small baskets-cages. The cicada replaces her voice. Returning to her beloved Archilochus and hoping to find some cicadas as a background in the pine trees next to N.Perantinos Sculpture Museum, Giannisi creates a new poetic lecture for the exhibition in Marpissa – a performance about cicadas and figs, summer and erotic desire, the voluptuousness that comes along withthe harvest and songs.

Maria Sideri sets her console on a table in the courtyard of Agrotoleschi, where the children of the island used to be taught botany and learning to plant, graft, prune. In her “carrier bag” she has many words: stivari, spagaki, antralikas, agoudouras, rogos, apalonia, ksegarizo, pinakoti, apalonia, sfichtarolia… Some borrowed by Mr. Nikos Tziotis who spoke to her about daniki (“borrowed”) and words identified with the exchange ofseedsas well as services and skills in the context of the local agricultural economy. In the speech-performance “around the disappearance of words” she looks for the words that are lost but also possibly for our participation.

Another exchange takes us to the video of Virginia Mastrogiannaki “3 times 40 pieces”, that of the believer with the saint, specifically Saint Fanourios who is celebrated on August 27, the second day of the festival. Counting the debts that the believers often accumulate towards the saint for what he has revealed to them from time to time, she takes part in the preparation of the festival in the chapel of Saint Fanourios and the fanouropita in the local bakery and she records.

“the mouth fills with words

cicadas

blend with the noise of the cement mixer”

As we look for houses on airbnb to enjoy the summer in Paros and return to Marpissa hoping not to see another building springing up on the hill of Antikephalos, we wonder what we can do with the archiveof summer, island, rural knowledge beyond observing it with nostalgia, to record it, to put it in our carrier bag. Could repetition, copying, performance, emotion, and self-theory produce a new form of knowledge and experience claiming a more decisive discourse outside the confines of an ecofeminist gaze that reproduces stereotypes of female experience?

The music of nature. The voices of the body. Writing as a version of (female) bodily action. Speaking, singing, recording, copying, writing.

* verse from the poem by Phoebe GiannisiCicadas I – Archilochus, Rhapsody, Gutenberg ed., 2016.Translation by Brian Sneeden, New Directions (2022).

Works

Phoebe Giannisi

Cicadas and Figs, 2022, Poetic speech – performance.

TETTIX, 2012, video.

The project TETTIX has as its starting point the connection of the poet with the cicada in ancient Greece, as presented through mythology, philosophy and poetry. In particular, the poet finds inspiration in the verse of Archilochus “you caught a cicada by the wing” and in the passage from Plato’s Phaedrus where Socrates narrates the origin of cicadas. The artist treats writing as another version of physical action associated with reading. In her new poetic speech-performance, Giannisi focuses on the voluptuousness of women in particular, which is identified with summer and the harvest.

Maria Sideri, A performance lecture around the disappearance of words, 2022.

The ice melts, the earth sinks, but who will be left behind to save the words? Where do words go when they are lost? Are they going west? Are they going south? Are they going northeast? And if we don’t meet again, that’s okay, I don’t need a wall of words to save me. It’s enough that we passed by each other. That’s enough for me.

Virginia Mastrogiannaki, 3 times 40 pieces, video, 2022.

Fanouropita is a popular “holy-bread” found throughout the territory of Greece, forming an almost daily relationship with the religious beliefs of the place. Once the believer’s request is revealed by the Saint, a fasting sweet is prepared in exchange and read and blessed by the Church. After the pie is blessed, it is then exchanged with other read pieces within the congregation or shared more widely in the community. It continues thus in our days and preserves a primordial relationship of reciprocity, offering and exchange between the believers and the divine. Although Saint Fanourios is celebrated on August 27, petitions and pies to him are a prayer practice that is answered throughout the year. There are times when requests and their satisfaction outweigh the preparations. Then there is talk of a spiritual and moral debt, in which the sacred tacit agreement is satisfied unilaterally, in favor of the believer. This relationship does not always seem to need immediate confirmation. The video-projection 3 times 40 pieces seeks to follow, record and finally show the process of preparation and embellishment of the Monastery of Agios Fanouriosin Marpissa, the preparation of the fanouropita in the local bakery of the village, the formality of the church ritual and finally the process of exchanging and sharing the blessed pie.

Chara Stergiou, Α Carrier Bag Theory, 2022

‘ΑCarrier Bag Theory’ is an audio narrative that connects Ursula Le Guin’s iconic text ‘The Carrier Bag Theory of Fiction’ with the companionate moment of narratives and manual labor that traditionally followed the harvest (Z. Stellas, 2005) and took place in the “katikia”. The text is adapted through circular translations and is broken by the narratives of the women of Marpissa regarding the memories of the past where “katikia” as another huge carrier of stories, tools, fruits and collective coexistence gives voice to new narratives. “Gathering seeds and telling stories” Ioanna, Marousso, Margarita, Charoula, Margarita, Ursula, Florence and Gala compose this audio docu-fiction, as a theory of one more carrier bag, accompanied by field recordings of grain and wild oats at the site of old “katikes”.

A few words about the artists

Phoebe Giannisi is a poet and architect, professor at the University of Thessaly. Her work is interdisciplinary and investigates poetry in its relationship with space and the body through the fields of writing, speech, performance, representation and installation.

Virginia Mastrogiannaki’s work revolves around the concepts of duration, limit, error, the unnecessary, both in terms of the relationships between her and the materials, but also in terms of the relationships that may develop in her social environment. One can encounter a kind of test of its endurance and also of the endurance of its materials, whether it is inanimate matter or other people.

Maria Sideri is a performer and a researcher.Through sound, text and embodiment and influenced by different research methods, her work focuses on representations of the body through archival research.

Chara Stergiou’s practice focuses on approaching theory through practice and the production of knowledge through possible artistic hybridizations, investing among other things in possible sound modes of study.

. . .

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.