Πάρος: Περπατώντας το απόγευμα στον παραλιακό δρόμο της Παροικίας

Της Ελένης Σταυράκη, (Ηθοποιός, Δημοσιογράφος, υπεύθυνη του Μικρού Θεάτρου-Πάρος),…

Είναι η ώρα του ηλιοβασιλέματος. Μάρτυράς μου το απογευματινό Blue Star Delos. Βρίσκομαι αρκετά μέτρα μακριά από το λιμάνι. Όταν όμως είναι “άγρυπνα τα μάτια της ψυχής”, πώς να εστιάσεις μόνο στο ηλιοβασίλεμα; Αυτή η εικόνα είναι ένα δείγμα της παραλιακής της Παροικίας-Πάρου στα μέσα Μαΐου. Την ίδια εικόνα αντικρίζω καθημερινά τους τελευταίους εννιά μήνες. Πάνω στο πεζοδρόμιο αμάξια δίπλα από τα ογκώδη βράχια που ορισμένοι θεώρησαν αισθητικά ωραίο και χρήσιμο, ώστε να μην μας πάρει το κύμα προ εικοσαετίας αν δεν απατώμαι να τοποθετήσουν, θάβοντας έτσι την προϋπάρχουσα παραλία.

Μην μου πείτε ότι για τους τρεις θερινούς μήνες το σκηνικό φαινομενικά θα αλλάξει και θα απαγορεύονται σταδιακά για κάποιες ώρες τα οχήματα, δεν με ενδιαφέρει. Δεν με αφορά. Μήπως θα συμβεί με γνώμονα το δικό μου καλό ή βάσει των δικαιωμάτων μου; Ή μήπως τα δικαιώματα των δημοτών για ένα ασφαλές ανθρώπινο περιβάλλον, λήγουν με την πάροδο του high season;

Αυτήν λοιπόν την εικόνα του πεζοδρομίου της παραλιακής μπορεί κανείς να δει από την αρχή της, από το λιμάνι της πρωτεύουσας αυτού του νησιού κατά μήκος, έως το τέλος της, στις παρυφές του λόφου της Αγίας Άννας.

Στα αριστερά των σταθμευμένων οχημάτων, ο δρόμος. Πιο αριστερά η αρένα με τους κάδους των σκουπιδιών. Ακριβώς από πάνω ο φωτεινός Άγιος Κωνσταντίνος με τον αυλόγυρό του, στεγασμένος πάνω από τον αρχαίο ναό της Αθηνάς, με θέα το γαλάζιο του Αιγαίου που μάγευε τον Οδυσσέα Ελύτη.

Στην απέναντι πλευρά βρίσκονται μαζεμένα τα περισσότερα μαγαζιά σίτισης της Χώρας της Πάρου (βλέπουν άραγε οι επιχειρηματίες;), εκεί κάνουν περίπατο οι γονείς με τα παιδιά και τα μωρά μες στα καρότσια, οι ηλικιωμένοι, οι επισκέπτες του νησιού, οι έγκυες. Αν αποφασίσεις να περπατήσεις από την απέναντι πλευρά μπροστά από τις εισόδους των μαγαζιών κι έχεις ένα καρότσι με μωρό κι ένα παιδί να περπατάει από δίπλα, το παιδί κινδυνεύει από τα εν κινήσει αμάξια στα δεξιά ανά πάσα στιγμή, εξαιτίας της στενότητας του “πεζοδρομίου”.

Αν πάλι έχεις την ατυχία να περπατάς από την πλευρά της στάθμευσης που βλέπουμε εδώ- που κανονικά θα έπρεπε εξ ολοκλήρου να αναλογεί στους πεζούς- , μόνο αν σταθείς τυχερός και το σταθμευμένο αμάξι δεν έχει πιάσει όλο το πεζοδρόμιο, χωράς κάπως να περπατήσεις. Άσε που θα τρέμεις κάθε φορά για κάποια τυχούσα όπισθεν, αν περνάς από πίσω του.

(αν τώρα έχεις κοιλιά, προτίμησε την διαδρομή διαμέσου θαλάσσης).

Το πρόβλημα δεν είναι ότι η Δημοτική Αρχή εδώ είναι ανύπαρκτη, νεκρή, άλλωστε τι άλλο θα ήταν; Το πρόβλημα δεν είναι καν ότι αν οδηγείς στους περιφερειακούς ή τους αστικούς δρόμους της Πάρου, συνειδητοποιείς πως πρόκειται για τους ίδιους εν δυνάμει δολοφόνους. Δεν εκπλήσσομαι.

Οι δικές μου ψευδαισθήσεις ήταν, είναι και θα είναι αλλιώτικες, “απ’αλλού φερμένες”.

Το πρόβλημα είναι ότι τεμπελιά, η υποκρισία, η ασχήμια και η έλλειψη ενσυναίσθησης, μας έγιναν συνήθεια.

Το “κύμα” τελικά μας πήρε και μας τύλιξε. Το ίδιο και ο ύπνος. Ας μην είναι αιώνιος, θεέ μου…

“Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει”, γράφει ο ποιητής.

Η Ελλάδα με τα ωραία νησιά, τα ωραία γραφεία, τις ωραίες εκκλησιές.

“Η Ελλάς των Ελλήνων”.

(Μανώλης Αναγνωστάκης

Θεσσαλονίκη, Μέρες του 1969 μ. Χ)

Ρεπορτάζ:Ελένη Σταυράκη – Παροικία-Πάρος, 16 Μαΐου 2022

Αναδημοσίευση στο parosnews.net με την άδεια του συγγραφέα


Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.