Αυτοδιοίκηση: Πρόκληση και άσκηση δημοκρατίας

Βιαστικά βιαστικά η νέα κυβέρνηση καταργεί το νόμο για την απλή αναλογική στις εκλογές της αυτοδιοίκησης. Νομίζοντας ότι ωφελείται! Πριν πολλά χρόνια είχαμε καλύτερους νόμους για τις εκλογές αυτές πιο δημοκρατικούς και ας σκεφτούμε το 1964, μισό αιώνα πίσω που τα συμβούλια ψήφιζαν τον κοινοτάρχη τους. Πρώτα εκλογές για τους συμβούλους και μετά η εκλογή του προέδρου. Πριν την ολέθρια κατάργηση των κοινοτήτων.

Το κείμενο αυτό γράφεται όχι για να αντιδικήσουμε αλλά για να μη σταματήσουμε να σκεφτόμαστε ποτέ την διαρκή εκκρεμότητα για μια γόνιμη αυτοδιοίκηση.

Τα σχέδια για μετάβαση αρμοδιοτήτων από το κεντρικό κράτος στους δήμους παραμένουν σε αδράνεια, θα συνεχίσουν να κυβερνούν οι επιτελείς της Αθήνας, θα έχουμε μόνιμα στο κεφάλι μας το κράτος της Αθήνας. Με τους νέους νόμους που είχαν τα καλά τους, αλλά και τα αρνητικά τους, ο πολύς κόσμος που συμμετείχε πριν πήγε στο σπίτι του και το μέγα αίτημα της αποκέντρωσης ξεχάστηκε.

Τι πρέπει να κάνουμε;

α) Οι Κοινότητες ακόμα κι αν προωθείται η κατάργησή τους πρέπει να ζήσουν, είναι θέμα για το οποίο δεν πρέπει να παραιτηθούμε ποτέ.

β) Να ενθαρρύνεται η συμμετοχή με κάθε μέσον, αρχίζοντας από τους συλλόγους και τα σωματεία που δεν πρέπει να γίνονται σφραγίδες, αλλά μοχλοί συλλογικότητας και συνεργασίας.

γ) Να παραιτηθούμε από την παραταξιακή λογική και να ενθαρρύνουμε όσο γίνεται την ικανότητα, καθώς τη χρειαζόμαστε πολύ για να βγούμε από ένα τέλμα απραξίας για την οποία ευθύνη έχει και η πανδημία.

δ) Να σκεφτόμαστε άτυπους θεσμούς λειτουργικούς που μπορεί να δώσουν και αλλού και στο κέντρο παραδείγματα κινητικότητας. Παράδειγμα ήταν ο θεσμός του Νησιωτικού Συμβουλίου, που εφαρμόσαμε κι έδωσε μετά (πριν τον ενιαίο δήμο) το Νησιωτικό Συμβούλιο Πάρου-Αντιπάρου.

ε) Να ενθαρρύνουμε τους νέους να συμμετέχουν καθώς τώρα ψηφίζουν από τα 17. Έτσι η πρόταση που έχει γίνει και έχει επαναληφθεί τόσες φορές πρέπει κάποτε να δοκιμαστεί. Μιλώ για την ανάγκη μιας κάθε έτος συνάντησης των εκλεγμένων μαθητικών συμβουλίων με το δημοτικό συμβούλιο. Αν δεν το κάνει η πλειοψηφία και δεν αγαπά τη συμμετοχή, γιατί δεν γνωρίζει ότι αυτό είναι άσκηση ευθύνης και δημοκρατίας ας το προχωρήσει η μειοψηφία ή οι σύλλογοι σε συνεργασία με την ΕΛΜΕ.

στ) Για κάθε τόπο ανάλογα με τους θεσμούς του και τη γεωγραφία του πρέπει να βρίσκονται ξεχωριστοί τρόποι για να εκφράζεται η γνώμη όλων των κατοίκων και να μην αφήνονται στο περιθώριο. Τώρα με την εξέλιξη της τεχνολογίας αυτό γίνεται πιο εύκολο.

ζ) Να μην ξεχνούμε ποτέ όσους έχουν υπηρετήσει ως δήμαρχοι ή κοινοτάρχες ή σε άλλες υπεύθυνες θέσεις, καθώς έχουν μια πολύτιμη εμπειρία και δεν πρέπει να πηγαίνει χαμένη.

Αυτά για την ώρα.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗΣ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *