Πάρος: Μια φορά και έναν καιρό…αληθινές ιστορίες

Γράφει ο π.Γεώργιος Τριαντάφυλλος

*Λαγκάδα Πάρου,8 Αυγούστου 1951.Η Προγιαγιά μου Στυλιανή στο μέσον με τους Παππούδες μου Νικόλαο και Κανελιώ και τα τρία από τα επτά τους παιδιά.

Φτώχεια μεγάλη και δυστυχία.Όμως,οι πρόγονοί μας είχαν αξιοπρέπεια, υπομονή,ελπίδα και εγκαρτέρηση.

Αλήθεια,γιατί τότε οι άνθρωποι,που στερούνταν σχεδόν τα πάντα,δεν πάθαιναν κατάθλιψη;

Θυμάμαι τον Παππού,όταν έβοσκε τα πρόβατα στο βουνό του Αγίου Γεωργίου,να τραγουδάει σχεδόν πάντα,τα αγαπημένα του Σμυρνέικα τραγούδια.Όταν είχε καταχνιά,το τραγούδι του με οδηγούσε στο μέρος που ήταν για να τον βρω.

Η αγκαλιά του πάντοτε ζεστή,ικανή να γιατρέψει κάθε παιδικό τραύμα.Αμέσως μετά,το χέρι του βαθιά στον ντορβά.

Έψαχνε με το χαρακτηριστικό του χαμόγελο για να βρεί κάποιο αμύγδαλο,κάποιο ξερό σύκο,που προοριζόταν για εκείνον,να μας το προσφέρει όμως με απέραντη αγάπη και στοργή.Η αποξηραμένη μουσταλευριά,ήταν ένα από τα επίσημα γλυκά της εποχής,που προοριζόταν για τις καλές ημέρες και τους επισκέπτες….

Τα αμύγδαλα,μας τα έσπαγε ο ίδιος για να μην διαλύσουμε την ψήχα τους και πάνε χαμένα….Η φτώχεια και η στέρηση,τους έκανε να εκτιμούν και το παραμικρό….

Και όταν τον χειμώνα οι πέτρες και τα γκρεμνά ήταν παγωμένα,μας οδηγούσε σε απάνεμο μέρος και μας έβαζε να καθίσουμε στα πόδια του για να μην πουντιάσουμε…..

Στιγμές αλησμόνητες που όμως σημάδεψαν τη ζωή μας,σκηνές που σήμερα φαντάζουν σαν να έρχονται από κάποιον άλλο κόσμο,βγαλμένες από κάποιο παραμύθι και όχι από την ζωντανή πραγματικότητα.

Θυμάμαι κάποιο « Αρχοντόπουλο» της εποχής μας,όταν του έλεγε ο πατέρας του ότι φόρεσε για πρώτη φορά παπούτσια όταν πήγε στο γυμνάσιο.Η αξία των παπουτσιών,πληρώθηκε από προϊόν εράνου μεταξύ των συμμαθητών του.Δεν το πίστευε με τίποτα !

Έτσι είναι,καλομάθαμε σήμερα και δεν θέλουμε ούτε να ακούμε τέτοια πράγματα!

Μακάρι να μην έλθουν ποτέ ξανά τέτοιες σκληρές εποχές,όμως καλό θα ήταν,σήμερα που περνάμε κάπως καλύτερα,να αναπολούμε την απλότητα την αξιοπρέπεια και την ανθρωπιά που είχαν οι άνθρωποι των χρόνων εκείνων.

Φιλοσοφούσαν τη ζωή και δέχονταν καρτερικά όσα δεν μπορούσαν να αλλάξουν,δεν σταματούσαν όμως να παλεύουν τίμια και ακατάπαυστα ώστε να βελτιώσουν όσα μπορούσαν να τα κάνουν καλύτερα.

π.Γεώργιος Τριαντάφυλλος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *