Χρειάζεται εθνικό όνειρο….

Τουλάχιστον από τότε, που γνωρίζουμε την ιστορία της ανθρωπότητας, υπήρχαν έθνη. Υπήρχαν και υπάρχουν, παρά τις προσπάθειες τον παγκοσμιοποιητών να πολτοποιήσουν την υπάρχουσα κατάσταση. Η προσπάθειά τους μάλλον απέτυχε. Είναι λογικό, το παρά φύσιν πάντα αποτυγχάνει. Άλλωστε, η ποικιλία των εθνών μόνο προσφέρει στην ανθρωπότητα, δεν αφαιρεί. Τα έθνη ανταλλάσσουν σκέψεις, πολιτισμό, επιστήμη, τεχνολογίες, ακόμα και γαστρονομικές προτιμήσεις, και όλα αυτά είναι όμορφα και επιθυμητά.

Στην διάρκεια των αιώνων κάποια έθνη εξελίχθηκαν περισσότερο σε σχέση με άλλα. Η προσφορά τους ήταν μεγαλύτερη στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. Συνήθως, σε κάποια φάση, αυτή η εξέλιξη φτάνει στον κορεσμό της, και επικρατεί μια λιμνάζουσα κατάσταση. Πράγμα, που δεν σημαίνει ότι η περαιτέρω ανάπτυξη του έθνους είναι αδύνατη, απλά ο κόσμος, ως ζωντανός οργανισμός αλλάζει, και αυτό είναι φυσιολογικό. Η ανθρωπότητα αποκτά νέες γνώσεις, νέες τεχνολογίες, ανοίγουν νέες δυνατότητες, προκύπτουν νέες ισορροπίες, και μέσα σε όλα αυτά ένα έθνος, που θέλει να εξελίσσεται, πρέπει να αναπροσαρμοστεί στα νέα δεδομένα, να αναθεωρήσει πράγματα και να σχεδιάσει την αντίστοιχη πορεία του. Με άλλα λόγια, πρέπει να υπάρχει ένα εθνικό σχέδιο, ένα εθνικό όνειρο. Και όταν δεν υπάρχει, τα πράγματα λιμνάζουν.

Συχνά μπερδεύουμε τις έννοιες- έθνος και λαός. Ακόμα και η πολιτική ρητορική, σχεδόν πάντα επιχειρεί με την φράση “.. ελληνικός λαός” και πολύ σπάνια με ” ελληνικό έθνος”. Τον λαό αποτελούν οι άνθρωποι, που ζουν τώρα, την δεδομένη χρονική περίοδο σε συγκεκριμένη χώρα, και οι οποίοι ανήκουν στο συγκεκριμένο έθνος. Οι γενιές αλλάζουν η μια την άλλη, και έτσι αλλάζει και ο λαός. Μάλιστα, αλλάζουν όχι μόνο οι άνθρωποι σαν ταυτότητες, αλλάζει η εσωτερική τους σύνθεση. Η κάθε νέα γενιά έχει και αποκτά νέες γνώσεις, νέες ιδιαιτερότητες και συνεπώς, νέα κοσμοθεωρία. Ο λαός λοιπόν αλλάζει και ανανεώνεται, ενώ το έθνος είναι μια έννοια διαχρονική. Έτσι, κάθε φορά ο λαός με την συγκεκριμένη του σύνθεση, εμφανίζεται ως εργαλείο για την διατήρηση και εξέλιξη του έθνους, στο οποίο ανήκει.

Για να μπορέσει να το κάνει οργανωμένα και συντονισμένα, δημιουργεί το κράτος, που διέπει όλες τις λειτουργίες του λαού. Οπότε η ρητορική του κράτους, που αναφέρεται κάθε φορά στον “λαό”, είναι εν μέρη δικαιολογημένη. Εν μέρη όμως, όχι εν όλο. Διότι το ερώτημα είναι, προς τα που οδηγούμε τον λαό με τις συγκεκριμένες λειτουργίες του; Ποιος είναι ο προορισμός που επιλέγουμε;.. Είναι σαν τον πατέρα, που εμπιστεύεται στο παιδί του την οδήγηση του αυτοκινήτου, κάθετε δίπλα και, απλά και μόνο του δίνει οδηγίες για το τεχνικό μέρος της οδήγησης. Πότε π.χ. να αλλάζει ταχύτητα κλπ, χωρίς να έχει επιλέξει τον προορισμό του ταξιδιού. Έτσι και ο λαός, χωρίς ένα τέτοιο “χάρτη” θα αλωνίζεται στην καθημερινότητα, θα κάνει κύκλους επιβίωσης, αλλά δεν θα προχωρά ούτε κατά βήμα προς την ανάπτυξη του έθνους.

Η ελληνική πολιτική ελίτ φαίνεται να μην τα αντιλαμβάνεται όλα αυτά, και μιλά συνέχεια για τις ανάγκες του λάου, και όχι του έθνους. Είναι λογικό τα αποτελέσματα να είναι ανύπαρκτα, περπατάμε χωρίς χάρτη. Τα γεμάτα ψυγεία, ένα καλό αυτοκίνητο και λεφτά στην τράπεζα η στο σεντούκι, μπορεί να αποτελούν όνειρο για τον λαό, όχι για το έθνος. Αλλά και αυτά είναι προσωρινά, αν δεν συνοδεύονται από την γενική ανάπτυξη, κάτι, που αποδείχθηκε ξεκάθαρα άλλωστε από την πορεία μας, τουλάχιστον στα τελευταία χρόνια. Διότι όταν το όνειρο είναι το δημοσιουπαλληλίκι και η καλοπέραση στις καφετέριες, στις ταβέρνες και στα μπουζούκια, όπου μάλιστα από κάθε παρέα οι μόνες λέξεις που ακούγονται συνεχώς είναι.. ευρώ, ευρώ, ευρώ, ευρώ,.. τότε αυτό το όνειρο φθίνει και εξαφανίζεται, και το γεγονός αυτό το ζούμε τώρα…

Η Ελλάδα πρέπει να δημιουργήσει την εθνική της ελίτ, η οποία να σκεφτεί επιτέλους το έθνος, να διαμορφώσει το εθνικό μας όνειρο και να σχεδιάσει τον χάρτη επιτεύξεις αυτού. Σε κάθε χώρα αυτά τα κάνει η ελίτ! Ο λαός απλά ακολουθεί και, σαν εργαλείο, πραγματοποιεί τους στόχους. Άλλη λύση πραγματικά δεν υπάρχει. Σήμερα η Ελλάδα, μια χώρα και ένα έθνος που κάποτε, επαναλαμβάνω κάποτε, ήταν στην κορυφή του παγκόσμιου πολιτισμού, της τέχνης και της επιστήμης, βρίσκεται ούτε καν στο σημείο του κορεσμού, αλλά σε μια λιμνάζουσα κατάσταση. Για να βγούμε από αυτή, χρειάζεται ένα νέο εθνικό όνειρο. Αν δεν το κάνουμε, απλά θα συνεχίζουμε να κλαίμε την μοίρα μας…

[ Πηγή άρθρου ]

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *