Για τον λευκιανό Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή

Στις 15 Αυγούστου με το παλαιό και 28 με το νέο εορτολόγιο,συμπληρώθηκαν εξήντα χρόνια από την ημέρα που κοιμήθηκε οσιακά ο μεγάλος και φωτεινός στύλος του συγχρόνου ορθοδόξου μοναχισμού,ο όντως θαυμαστός γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής. Ο απλός και ταπεινός αυτός γόνος των Λευκών της Πάρου,αγάπησε πολύ τα σπήλαια του Αγίου Όρους,γιατί μέσα σε αυτά βρήκε την πολυπόθητη ησυχία.Μένοντας εκεί απερίσπαστος από τις βιοτικές μέριμνες,επιδόθηκε σε μία αδιάκοπη πνευματική αδολεσχία,τρύγησε τον θείο γλυκασμό και γεύτηκε πλουσιοπάροχα « το μέλι το εκ πέτρας».Μαζεύοντας τον νου του από όλες τις βλαβερές εξωτερικές περιπλανήσεις,παραδόθηκε ολοκληρωτικά και απερίσπαστα στο Θεό και ενώθηκε μαζί του.

Στο δρόμο της αναζήτησης του Θεού,επεδίωκε πάντα το απόλυτο.Δεν έμαθε να κάνει συμβιβασμούς και δεν έβαλε ποτέ νερό στο κρασί του.Θέτοντας στη ζωή του πολύ υψηλούς πνευματικούς στόχους,του άρεσε να κατακτά πάντα τις κορυφές.Με τους πολύ σκληρούς – αιματηρούς στην κυριολεξία – πνευματικούς του αγώνες,τράβηξε μέσα του την Χάρη του Θεού,η οποία τον αγίασε και τον κατέστησε γνήσιο φορέα της ορθοδόξου ασκητικής παραδόσεως.Χωρίς να το επιδιώξει,έγινε ο αναγεννητής του σύγχρονου Αγιορείτικου μοναχισμού και ο απλανής πνευματικός οδηγός χιλιάδων μοναχών σε όλο τον κόσμο.

Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι στην πνευματική ζωή,η όλη μας προσπάθεια κατατείνει,στο να μείνουμε ανοιχτοί στην Χάρη του Θεού.Ο Θεός βλέπει και αξιολογεί την ένταση της προσπάθειας του καθενός μας,την θέλησή του,την προθυμία του,τον κόπο που πρόθυμα καταβάλει,την δεκτικότητά του και τα υπόλοιπα είναι δικά Του.

Το έργο του γέροντος Ιωσήφ,οικοδομήθηκε πάνω στην στέρεη πέτρα της εμπειρίας των προγενέστερων Πατέρων και όχι στην σαθρή άμμο προσωπικών αυτοσχεδιασμών,γι αυτό και έμεινε και θα μείνει στους αιώνες.

Όσοι ποθούν να βαδίσουν πάνω στα φωτεινά ίχνη των μεγάλων ασκητών Πατέρων,θα τον έχουν τώρα αλλά και στο μέλλον ως οδηγό τους. Η φωτεινή και ενάρετη βιοτή του,θα εξακολουθήσει αιώνια να είναι το σημείο αναφοράς για όσους διψούν την αλήθεια,επιχειρούν να κάνουν πετάγματα αετού,λαχταρώντας να ανέβουν ψηλά,να γίνουν αετοί του Πνεύματος.

Πολλοί πνευματικοί οδηγοί προσπάθησαν να αφήσουν πίσω τους κάποιο σημαντικό πνευματικό έργο.Αυτό όμως δεν κράτησε για πολύ και οι ίδιοι έμειναν στην ιστορία ως διάττοντες αστέρες.Μερικοί από αυτούς που τους εμπιστεύτηκαν και τους ακολούθησαν,αποδείχτηκαν πρόσκαιροι οπαδοί και όχι γνήσιοι μαθητές.

Ακολούθησαν επιφανειακά και με ένα στείρο μιμητισμό,το προσωποπαγές συνήθως πνεύμα του δασκάλου  τους,χωρίς να αποκτήσουν «νουν Χριστού» και το αποτέλεσμα ήταν,μόλις έφυγε ο πρώτος ενθουσιασμός,να απωλέσουν την πρώτη τους αγάπη και να ατονήσουν και τα υπόλοιπα.Έτσι,στο τέλος,δεν έμεινε σχεδόν τίποτα μέσα τους.

Ο πνευματικός οδηγός επιτυγχάνει μόνο όταν οδηγεί σταθερά τους μαθητές του στο Χριστό και όχι στον εαυτό του.Η δημιουργία γνήσιων και ελεύθερων μαθητών του Χριστού είναι το ζητούμενο και όχι φανατικών οπαδών.Η αγωνία του καλού ποιμένα είναι να γεννηθεί ο Χριστός της Εκκλησίας μέσα στις ψυχές των παιδιών του.

Ο γέροντας Ιωσήφ,με πολύ κόπο,μετάγγισε στα καλογέρια του την αληθινή μοναχική ζωή που την βίωσε πρώτα ο ίδιος.Τους μετέδωσε την ίδια την ζωή του Χριστού και αυτό ήταν κάτι που έμεινε στις ψυχές των μαθητών του και αυξήθηκε και πολλαπλασιάστηκε προς δόξαν Θεού.

Ένα δρόμο που δεν βάδισες ο ίδιος,πως θα τον δείξεις στους άλλους;Αν μέσα σου δεν έχεις Χάρη Θεού,πως θα την μεταγγίσεις σε κάποιον άλλον;   Ο γέροντας Ιωσήφ,μαθήτευσε πρώτα ο ίδιος στα πόδια εμπείρων και αυστηρών πνευματικών οδηγών.Η εμπειρία των Γερόντων του,έγινε και προσωπική του εμπειρία.Αυτό έχει σημασία στην πνευματική ζωή.

Με την απόλυτη και πρόθυμη υπακοή του στο θείο θέλημα,συνέτριψε εγωϊσμό του,αρνήθηκε το προσωπικό του θέλημα,αφήνοντας στον εαυτό τα πάντα ανοιχτά στην Χάρη του Θεού.

Λένε ότι στην καλογερική,είναι αδύνατο να γίνει κάποιος πνευματικός οδηγός αν δεν θάψει πρώτα τον Γέροντά του και πάρει από αυτόν όχι μόνο την ευλογία του,αλλά προπάντων γίνει και μέτοχος του τρόπου της ζωής του.Να βιώσει ο ίδιος το πνεύμα της μαθητείας και της υποταγής στο θέλημα του Θεού,”να δώσει αίμα για να λάβει πνεύμα”.

Ο Γέροντας Ιωσήφ απολαμβάνει τώρα τους κόπους του και χαίρεται από τον ουρανό βλέποντας πολλούς μαθητές του και στην δύσκολη εποχή μας,να βιώνουν αληθινά την γνήσια Ορθόδοξη ασκητική Παράδοση. Καυχάται εν Κυρίω που το πνευματικό του παιδί,ο θαυμαστός Γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεΐτης,μικρός στο σώμα αλλά μεγάλος στο πνεύμα,μεταλαμπάδευσε στην Αμερική και στον Καναδά το πνεύμα του Ορθόδοξου Αγιορείτικου Μοναχισμού.

Χιλιάδες κουρασμένοι διαβάτες της ζωής,σαν διψασμένα ελάφια,καταφεύγουν καθημερινά για να δροσιστούν στις πνευματικές αυτές οάσεις.Στα είκοσι και πλέον Ορθόδοξα Μοναστήρια,γνήσια πνευματικά φυτώρια που ίδρυσε στις Ηπείρους αυτές ο γίγαντας του Πνεύματος,« ο Γιαννάκης από τον Βόλο »,που αξιώθηκε της μεγάλης ευλογίας να γίνει μαθητής του μεγάλου Γέροντα.Τα Μοναστήρια αυτά προοιωνίζουν  ένα πολύ λαμπρό και σίγουρο μέλλον για την Ορθοδοξία μας στην Αμερική.

Το γεγονός αυτό μας χαροποιεί πολύ διότι στα Ορθόδοξα μοναστήρια διασώζεται σωστά ο γνήσιος τρόπος της χριστιανικής χωής και βιώνεται πραγματικά το γνήσιο και αληθινό πνεύμα της Ορθοδοξίας.

Ο μεγάλος καθηγητής της δογματικής,π.Ιωάννης Ρωμανίδης,που έζησε και ανδρώθηκε στην μεγάλη αυτή Ήπειρο,είχε πει ότι η Ορθοδοξία θα στερεωθεί σωστά και θα επιβιώσει στην Αμερική μόνο όταν γίνουν εκεί ορθόδοξα Μοναστήρια που θα έχουν την παράδοση και το τυπικό των Μοναστηριών του Αγίου Όρους.Αυτό αξιώθηκε να το πραγματοποιήσει με την ευχή του π.Ιωσήφ ο γέροντας Εφραίμ.

Η ταπεινή αυτή κατάθεση ψυχής,από έναν συγχωριανό του γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού,δεν διεκδικεί κάποια αποκλειστικότητα.Είναι σαν μία προτροπή,σαν μία μικρή ώθηση,να κάνουμε κάποιες ωφέλιμες σκέψεις καθώς πλησιάζει η επέτειος των εξήντα χρόνων από την Κοίμηση του ταπεινού αυτού γίγαντα του Πνεύματος,που ονομάζεται Ιωσήφ ο Ησυχαστής.

Μακάρι αυτές τις ταπεινές σκέψεις,να τις ευλογήσει ο Θεός και με τις θεοπειθείς ευχές του συγχρόνου και μεγάλου Αγίου μας,θα καρποφορήσουν μέσα μας και να μας προσπορίσουν μία πλούσια πνευματική σοδειά,που θα μας κρατήσει ζωντανούς και όρθοιους στα πολύ σκληρά και άνυδρα χρόνια που επέτρεψε η αγάπη του Θεού να ζούμε.

Να αποτελέσουν σιγανές μεν,αλλά πολύ γόνιμες σταλαγματιές πνευματικής δροσιάς που θα δροσίσουν τις διψασμένες ψυχές μας,ώστε να προσφέρουν μία πνευματική αναζωογόνηση που θα προκαλέσει την απαρχή της καρπογονίας της Θείας Χάριτος που θα αναστρέψει την πνευματική στειρότητα που μαστίζει τις καρδιές μας.   

Π.Γεώργιος Τριαντάφυλλος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *