Πάρος: Περπατώντας στην χερσόνησο του Αϊ – Γιάννη Δέτη

Η χερσόνησος του Αϊ – Γιάννη Δέτη είναι ένας τόπος ιδιαίτερου φυσικού κάλλους με ενδιαφέρουσα ενδοχώρα και ακτογραμμή, υπήνεμες αμμουδιές, κρυστάλλινα νερά και ένα φυσικό αγκυροβόλιο. Σε όλη τη χερσόνησο υπάρχουν ίχνη της ιστορίας του Αιγαίου, που περιλαμβάνει ένα προϊστορικό οικισμό, το μεταβυζαντινό μοναστήρι του Αϊ – Γιάννη και απομεινάρια της έδρας του ρωσικού στόλου που βρισκόταν στη χερσόνησο κατά τη διάρκεια του Α’ Ρωσοτουρκικού Πολέμου (1768 -1774).

Το Μοναστήρι

Το τοπωνύμιο Άγιος Ιωάννης αναφέρεται ήδη από το 1530 στους χειρόγραφους πορτολάνους της Βιβλιοθήκης της Βουλής των Ελλήνων και σε αυτόν της Ζαγοράς του Πηλίου, ενώ σχετική αναφορά υπάρχει και στον πρώτο έντυπο πορτολάνο του Δ. Τάγια (Βενετία 1573). Στους χάρτες του Ρωσικού Στόλου που αποτυπώνονται οι εγκαταστάσεις των Ρώσων στον κόλπο της Νάουσας (1770-1774) και σε χάρτες λίγο μεταγενέστερους (1776 Gouffier) στη θέση της μονής σημειώνεται ένα κτήριο χωρίς όμως κάποια ένδειξη ότι πρόκειται για μοναστήρι ή εκκλησία.

Επιγραφή στο καθολικό της μονής αναφέρει ανακαίνιση από το μοναχό Ιωσάφ στις 16 Ιουνίου 1806. Από έγγραφα των πρώτων επαναστατικών χρόνων με την υπογραφή του Παριανού Π. Δημητρακόπουλου, Φιλικού και Yπουργού των πρώτων επανασταστικών κυβερνήσεων, γνωρίζουμε πως στο χώρο της μονής λειτουργoύσε «λαζαρέτο» για τα πλοία που φτάνουν στην Πάρο. Το 1833 με το νόμο της Αντιβασιλείας του Όθωνα περί μονών το μοναστήρι εγκαταλείπεται από τους μοναχούς. Το 1964 εγκαθίσταται στον Άγιο Ιωάννη με άδεια της εκκλησιαστικής και κοινοτικής αρχής η Ολλανδή ζωγράφος Gisele D’ Ailly, η οποία με διαλείμματα θα παραμείνει στο χώρο μέχρι το 1982. Στο διάστημα αυτό επισκευάζει και συντηρεί το κτήριο της μονής και των γειτονικών κελιών.

Το μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Δέτη πανηγυρίζει στις 29 Αυγούστου, ημέρα αποτομής της κεφαλής του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. Την παραμονή στον Εσπερινό συγκεντρώνονται πολλοί προσκυνητές που ξενυχτούν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Το προσωνύμιο Δέτης, σύμφωνα με τον ιατρό – λαογράφο Όθωνα Κάπαρη, προήλθε είτε εξ αιτίας της αγκυροβόλησης πολλών πλοίων στον φυσικό αυτό κόλπο είτε εξ αιτίας της ιδιότητας του αγίου να «δένει» (θεραπεύει) την ελονοσία, που τον 18ο και 19ο αιώνα ταλαιπωρεί τους κατοίκους της Νάουσας.

Περπατώντας στην χερσόνησο του Αϊ – Γιάννη Δέτη

Το δίκτυο μονοπατιών μήκους 7 χιλιομέτρων, με τρεις βασικές διαδρομές, σήμανση και διαθέσιμο χάρτη, επιτρέπει την προσέγγιση και της ενδοχώρας του Πάρκου, μιας περιοχής στην οποία προστατεύεται η κυκλαδίτικη φύση, χωρίς βόσκηση, αυτοκίνητα και κυνήγι, με μαγευτική θέα  στο Αιγαίο, στα γύρω νησιά και την κατάλευκη Νάουσα.

7 Περιπατητικές Διαδρομές

Όταν διασχίζεις την χερσόνησο του Αϊ – Γιάννη του Δέτη είναι σαν να διανύεις μία διαδρομή που ξεκινά από την προϊστορική εποχή και καταλήγει στο τέλος του 19ου αιώνα όταν υψώθηκε ο πετρόκτιστος φάρος στο βορειότερο κάβο του νησιού, τον Κόρακα.
Ιδανικός τρόπος για να γνωρίσετε τη μικρή σε έκταση αλλά πλούσια σε ομορφιά και ενδιαφέρον χερσόνησο, είναι να ακολουθήσετε μία από τις επτά πεζοπορικές διαδρομές (συνολικού μήκους 7 περίπου χλμ.).
Το καλοκαίρι, οι πρωινές ώρες και κυρίως τις απογευματινές οι περίπατοι είναι πιο ξεκούραστοι. Το τοπίο, λουσμένο στο φως της ανατολής ή του δειλινού, αποκτά χρώματα έντονα και λαμπερά.

Διαδρομή 1:

Αϊ-Γιάννης – Αλωνάκι – Φάρος του Κόρακα. Μήκος 1.920 μ. / Χρόνος 45΄ (χωρίς στάσεις)

Το μονοπάτι αρχίζει από την αυλή του μοναστηριού του Αϊ – Γιάννη του Δέτη.

Το μονοπάτι 1 συνεχίζει στην απέναντι πλευρά του ασφαλτόδρομου και ανηφορίζει ομαλά στο χαμηλό λόφο δυτικά του μοναστηριού. Στη θέση αυτή, που παρέχει δυνατότητα ελέγχου της εισόδου του κόλπου της Νάουσας, αποκαλύφθηκαν λείψανα κτισμάτων οικιστικής εγκατάστασης που χρονολογούνται στην πρώιμη αρχαϊκή περίοδο.
Αφού παρακάμψουμε το μικρό λόφο στο βορρά, κατηφορίζουμε βλέποντας μπροστά μας τον όρμο του Διακοφτού και στη δεξιά του πλευρά έναν τεράστιο βράχο με μεγάλες πλάκες σε όλους τους γαιώδεις τόνους.

Συνεχίζουμε σε ομαλές κλίσεις περνώντας ένα μικρό πέτρινο γεφύρι. Βρισκόμαστε στις Καππαριές, σε ένα τυπικό κυκλαδίτικο τοπίο με χαμηλούς θάμνους, βούρλα και φρύγανα. Οι λιγοστές βροχές, το μακρύ θέρος, η άμεση γειτνίαση με τη θάλασσα και οι ισχυροί άνεμοι αποτρέπουν τη βλάστηση. Παρ’ όλα αυτά, τα χρώματα των λουλουδιών, κυρίως την άνοιξη που φτάνει εδώ νωρίς, είναι πλούσια και ποικίλα, όπως και τα αρώματα. Ρείκι, άγρια ορχιδέα, αμάραντο, φλησκούνι, κάππαρη, μανδραγόρας, άγρια βιολέτα, σταμναγκάθι, αφάνα, λούπινο, μολόχα, πικραλίδα, άγριο ραδίκι, ζωχός, ασπροθύμαρο, σκόλυμπρος, γαϊδουράγκαθο, απρινιά, λάθυρος, καυκαλήθρα, σινάπι, είναι ορισμένα από τα φυτά της περιοχής.

Το εντυπωσιακό είναι ότι μέρα με τη μέρα, το τοπίο αλλάζει, αφού από τις ρόδινες πινελιές της μολόχας, των άγριων γερανιών και των λουλουδιών των σιληνών (Silene) περνά στα λαμπερά κίτρινα της οξαλίδας (ξινίδας) και των πικραλίδων, στο ασπροκίτρινο των μικρών κρίνων που συγκροτούν λιβάδια ατελείωτα (είδος Romulea) και στο μπλε του λύμπουνα (Lupinus) και του μικρού λουλουδιού του ουρανού (Anagallis).

Μετά το μικρό γεφύρι το μονοπάτι ανηφορίζει, περνά μικρή σπηλιά, λοξοδρομεί δυτικά και σε 15΄ από το μοναστήρι φτάνει στο Αλωνάκι της Δύσης. Ένα πετρόκτιστο θέατρο με ορχήστρα ένα πέτρινο αλώνι, το οποίο αφήνει άφωνους τους οδοιπόρους όταν αντικρίζουν τον ήλιο να βυθίζεται στη θάλασσα κάπου μεταξύ Σύρου, Σερίφου και Σίφνου.

Η θέας είναι απέραντη: τα καρνάγια, το μοναστήρι του Αϊ – Γιάννη στο λαιμό του μικρού ισθμού, την κατάλευκη Νάουσα στην απέναντι πλαγιά του λόφου και αριστερά, πέρα στα νοτιοανατολικά, την πόλη της Νάξου και τον περήφανο Ζά, το ψηλότερο βουνό των Κυκλάδων.

Από το Αλωνάκι ο περίπατος μπορεί να συνεχιστεί είτε προς τη μικρή κορυφή Βουνάλι της Σύρας  είτε προς τηνπεριοχή των Ανεμόβραχων σε μια διαδρομή ανάμεσα σε λιθοφαγωμένους βράχους,  πέτρινες μορφές που θυμίζουν κεφάλια αλόγων, κρανία πιθήκων, ράχες λευκών δελφινιών, κοκκινωπές σκορπίνες: πετρώματα πυριγενή ή εκρηξιγενή, όπως οι γρανίτες, μεταμορφωμένα όπως οι γνεύσιοι, οι σχιστόλιθοι, τα μάρμαρα, οι κερατόλιθοι και ιζηματογενή όπως η άμμος, οι ψαμμίτες και το χώμα.

Αν είναι η ώρα του ηλιοβασιλέματος, ο περίπατός σας μπορεί να τελειώσει εδώ στο Βουνάλι της Σύρας, μπορεί όμως να συνεχιστεί με μία επίσκεψη στο Φάρο του Κόρακα.

Μετά την παράκαμψη για το Πάρκο των Βράχων, συνεχίζουμε στο μονοπάτι με βορινή κατεύθυνση, περπατώντας πάντα ανάμεσα σε πανέμορφα βράχια σαν αυτό το καταπληκτικό δημιούργημα της φύσης που βλέπουμε στα δεξιά μας, λίγα μόλις μέτρα πριν φτάσουμε στο ακρωτήρι του Κόρακα με τον ομώνυμο φάρο.

Ο φάρος κτίστηκε το 1887. Το 1941 καταστράφηκε από τους Γερμανούς και λειτούργησε πάλι το 1945. Στο μέσον της κατοικίας των φαροφυλάκων υψώνεται τετράγωνος πύργος ύψους 10 μέτρων. Η φωτοβολία του είναι 14 μίλια με εστιακό ύψος 60 μέτρα.
Απολαμβάνουμε την όμορφη θέα προς τα νησιά της Μυκόνου, της Δήλου, της Τήνου και της Σύρου και είτε παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής ή συνεχίζουμε ανατολικά σε μία από τις άλλες διαδρομές του Πάρκο.


Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *