Αφιέρωμα στον όσιο Φιλόθεο Ζερβάκο.

Στίς 8 Μαΐου συμπληρώνονται σαράντα ὁλόκληρα χρόνια ἀπό τήν ἡμέρα πού κοιμήθηκε ὁ γέροντας τῆς Πάρου καί τῆς Ὀρθοδοξίας,ὁ ὁσιώτατος π.Φιλόθεος Ζερβᾶκος.Ἡ ὁσιακή του κοίμηση,ἦταν τό ἐπισφράγισμα μιᾶς πολυχρόνιας πορείας μέ πολλούς πνευματικούς καί ἀσκητικούς ἀγῶνες καί ἱεραποστολικούς κόπους.Οἱ κόποι αὐτοί ἀπέβλεπαν στήν διάδοση τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου,στήν καλλιέργεια τῶν εὐαγγελικῶν ἀρετῶν καί στήν πνευματική ἀφύπνιση καί ἀναγέννηση τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ.Πρόκειται ἀναμφισβήτητα γιά μία σεβάσμια καί πολύ ἐνάρετη μορφή,γιά ἕναν καταξιωμένο ἄνδρα τοῦ ὀρθοδόξου μοναχισμοῦ,πού ἔλαμψε ὡς ἀστέρας μεγάλου μεγέθους καί φώτισε ὄχι μόνο τήν νῆσο Πάρο,ἀλλά καί ὁλόκληρη τήν οἰκουμένη.

 Ὅσα χρόνια ἦταν ἡγούμενος τῆς φημισμένης καί ξακουστῆς Μονῆς τῆς Λογγοβάρδας,φρόντιζε ὥστε τό μοναστήρι του νά ἔχει φωνή καί ἔντονη ἱεραποστολική παρουσία.Ὡς φάρος φωτεινός φώτιζε τά πέρατα τῆς γῆς.Ἦταν ἡ χαρισματική ἐκείνη φυσιογνωμία πού ἔδωσε μία ξεχωριστή πνοή στήν Λογγοβάρδα.Τώρα,ὁ ὅσιος Φιλόθεος, ἀπό τόν Οὐρανό πού βρίσκεται,,στηρίζει ἀκόμη περισσότερο,ὁλόκληρη τήν οἰκουμένη μέ τίς προσευχές του καί ἐνισχύει ὅλους μας ὥστε νά βαστάξουμε καρτερικά καί ὑπομονετικά τόν καύσωνα τῆς ἡμέρας καί νά κρατήσουμε ἀνόθευτη καί ζωντανή τήν Ἁγία Πίστη τῶν Πατέρων μας στίς καρδιές καί στίς συνειδήσεις μας. 

 Ὁ ὅσιος Γέροντας,γιά ἕνα μεγάλο χρονικό διάστημα,ἦταν τό σημεῖο ἀναφορᾶς γιά ὅλους τούς κατοίκους τοῦ νησιοῦ,πού τόν ἔταξε ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ νά διακονήσει,ἀλλά καί γιά ἀμέτρητους πιστούς ἀπό ὅλο τόν κόσμο.Ἦταν ἡ ζωντανή,ἡ σθεναρή,ἡ καθάρια καί ἡ γνήσια πατερική φωνή τῆς Ὀρθοδοξίας μας.Μέ τήν ὅλη ζωή του φανέρωνε τόν παλαιό τῦπο τῆς Ἐκκλησίας.Εἶχε ἀποκτήσει πολύ μεγάλο κῦρος καί ἀπολάμβανε τῆς ἐμπιστοσύνης ὅλων τῶν πιστῶν.Γιά τίς πολλές του ἀρετές,τόν θαύμαζαν ἀκόμα καί αὐτοί πού πολεμοῦσαν τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ!

 Ἕνας λόγος του ἀρκοῦσε γιά νά ἀλλάξουν γνώμη οἱ ἄνθρωποι,γιά νά πάρουν μία καλή τροπή κάποια ἀκανθώδη προβλήματα καί νά ἔχουν μία θετική προοπτική πολλές δυσάρεστες καί μπερδεμένες φαινομενικά καταστάσεις καί ὑποθέσεις.Ἡ δραστηριότητά του,δέν περιοριζόταν μόνο στό μοναστήρι του,ἀλλά ἡ παρουσία του ἦταν ἔντονα ἐμφανής στά μεγάλα προβλήματα τοῦ νησιοῦ.Ἦταν τό πρόσωπο ἐκεῖνο,πού ἕνωνε μέ ἕνα  θαυμαστό τρόπο τούς ἀνθρώπους,σέ κοινούς ἀγῶνες καί προσπάθειες γιά τήν πρόοδο τοῦ τόπου καί ὅλης τῆς Ἑλλάδος.Ὄντας ἀπό τήν φύση του μετριοπαθής καί πρᾶος χαρακτήρας,εἶχε τήν δυνατότητα νά συγκρατεῖ πολλούς καλοπροαιρέτους ἀπό κάθε εἶδους ὑπερβολές καί ἀκρότητες καί νά τούς κατευθύνει μέ τήν πειθώ του στήν μέση ὁδό.Ὁ λόγος του πάντοτε ἦταν εἰρηνικός καί ἀποσκοποῦσε στό νά ἑνώσει τά διεστῶτα καί νά παύσει τίς διαιρέσεις.   

Μόνο σέ θέματα πίστεως καί ἠθικῶν ἀρχῶν ἦταν ἐντελῶς ἀνυποχώρητος καί ἄκαμπτος.Δέν ἀνεχόταν ὑποχωρήσεις καί συμβιβασμούς στήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας καί στηλίτευε μέ παρρησία καί ψυχικό σθένος κάθε ὑπονομευτική προσπάθεια ἀπό ὁπουδήποτε καί ἄν προερχόταν.Ἀκόμη καί οἱ πολιτικοί ἄρχοντες ἄν παρεκτρέπονταν,δέν δίσταζε νά τό καταγγέλλει αὐτό δημόσια καί νά τούς λέει μέ θάρρος ὅτι αὐτές οἱ παρεκτροπές τους ὑπονομεύουν καί πλήττουν καίρια τά χρηστά ἤθη τοῦ λαοῦ καί ὁδηγοῦν,τήν νεολαία ἰδιαίτερα,στόν γκρεμό τῆς ἀπώλειας.   

Ὅταν ὅμως ἐξομολογοῦσε ἀνθρώπους πού εἶχαν τραυματιστεῖ ψυχικά ἀπό τήν φοβερή νόσο τῆς ἁμαρτίας,ἦταν ὁ πρᾶος καί στοργικός πατέρας ὅλων τῶν ἁμαρτωλῶν.Προσπαθοῦσε μέ ἄπειρη ἀγάπη καί κατανόηση νά κάνει συγκατάβαση στίς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες,προκειμένου νά βοηθήσει τόν κάθε πληγωμένο ἀπό τό θανατηφόρο δάγκωμα τοῦ νοητοῦ φιδιοῦ, πού λέγεται διάβολος, νά ἀπαλλαγεῖ ἀπό τό δηλητήριο,νά θεραπευθεῖ καί νά ἐπανέλθει ὑγιής στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ,πού εἶναι ἡ Ἐκκλησία μας.   Ἐπιβαλλόταν εὔκολα στούς ἄλλους,γιατί ἦταν ἕνας ἄνθρωπος πού τόν ἐμπιστεύονταν ὅλοι καί τόν ἔβαζαν μπροστά,ἀκόμη καί σέ δύσκολους καιρούς ξένης κατοχῆς,γιατί μποροῦσε νά τά βγάλει πέρα μέ τήν ἐξυπνάδα του,μέ τούς καλούς του τρόπους,μέ τήν ἄρτια μόρφωσή του,ἀλλά πρό πάντων,μέ τήν ἀξεπέραστη δύναμη πού εἶχε ἡ προσευχή του. 

Αὐτά εἶναι κάποια ἀπό τά χαρίσματα πού συνήθως θαυμάζουν καί ἐκτιμοῦν οἱ ἄνθρωποι.Ὁ ὅσιος Φιλόθεος ὅμως,πέρα καί πάνω ἀπό ὅλα αὐτά,ἦταν ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ,ὁ ἀληθινός καί γνήσιος ποιμένας τῶν λογικῶν προβάτων τῆς ποίμνης τοῦ Χριστοῦ.Γνώριζε ἄριστα τήν τέχνη τῆς θεραπείας τῶν ἀνθρώπινων παθῶν καί τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν,γιά τίς ὁποῖες ὁ ἀναμάρτητος Κύριος θυσιάστηκε πάνω στό Σταυρό. 

Τά διάφορα προσόντα πού εἶναι δυνατόν νά διαθέτει κάποιος κληρικός,μπορεῖ νά τόν βοηθοῦν στό ἔργο του,δέν εἶναι ὅμως τό πᾶν γιά τήν ἐξάσκηση τοῦ ποιμαντικοῦ ἔργου.Ἄν δέν ὑπάρχει μέσα του ἡ βαθιά καί ἀνιδιοτελής ἀγάπη πρός τόν Θεό καί τόν συνάνθρωπο,ἄν δέν ὑπάρχει τό πνεῦμα τῆς θυσιαστικῆς διακονίας στόν ἀμπελῶνα τοῦ Κυρίου,ἄν δέν ὑπάρχει τό ὁλοκληρωτικό δόσιμο στό ἔργο τοῦ Θεοῦ,ὅλα αὐτά καί ἀκόμα περισσότερα,δέν μποροῦν νά βοηθήσουν σέ τίποτα.Ἄλλο ἡ κοινωνική πρόνοια καί προσφορά καί ἄλλο ἡ καθοδήγηση τῶν ψυχῶν.Στόν ἀληθινό ποιμένα πρέπει ἀπαραίτητα νά συνδυάζονται καί τά δύο γιά νά εἶναι ὁλοκληρωμένη ἡ προσφορά του καί νά  ἔχει ἕνα θετικό ἀποτέλεσμα ἡ διακονία του.Ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ,σίγουρα ἔχει τόν πρωτεύοντα ρόλο,ὅμως ἔχουν σημασία καί οἱ προϋποθέσεις μέ τίς ὁποῖες ξεκινοῦμε ἐμεῖς. Ὁ ὅσιος Φιλόθεος ἦταν προικισμένος μέ ὅλα τά ἀπαραίτητα χαρίσματα πού εἶναι ἀναγκαία γιά τήν ἐξάσκηση τοῦ ὑψηλοῦ ἔργου τῆς ἱερωσύνης.Ἐπιδιδόταν ὅμως πάντοτε μέ μεγάλη προθυμία καί σέ ἔργα ἀγάπης καί φιλανθρωπίας,καί μάλιστα σέ χρόνια πού ὑπῆρχαν πολλές  καί μεγάλες ἀνάγκες ὑλικῆς βοήθειας καί κοινωνικῆς προσφορᾶς.   

Ἡ πορεία του ἦταν μακρά,καθαρή  καί φωτεινή.Τό ἔργο του ἄντεξε στήν ἀέναη ροή τοῦ πανδαμάτορα χρόνου.Ὅ,τι δημιούργησε ἔμεινε στήν ἱστορία,γιατί τό οἰκοδόμημα πού ἔχτισε μέ πόνο καί πολλούς κόπους,φρόντισε νά τό οἰκοδομήσει πάνω στήν στέρεη πέτρα,στόν σταθερό βράχο καί ὄχι πάνω στήν ἄμμο. 

Μπορεῖ στά μάτια πολλῶν ἀνθρώπων τῆς ἐποχῆς μας, τό θαυμαστό ἔργο τοῦ Ὁσίου μας νά μή θεωρεῖται ἀπαραίτητο καί νά μή  ἔχει καί τόση ἀξία.Αὐτό ὅμως δέν ἔχει ἰδιαίτερη σημασία.Τά ἀνθρώπινα ἔργα ξεθωριάζουν πολύ γρήγορα,ἔρχονται καί παρέρχονται,τά ἔργα τοῦ Θεοῦ ὅμως μένουν ἀνεξίτηλα στούς αἰῶνες. 

 Ὁ ὅσιος Φιλόθεος δέν κουράστηκε γιά νά ἐξασφαλίσει τόν  ἀνθρώπινο ἔπαινο καί τήν ὑστεροφημία του,οὔτε τόν ἐνδιέφερε ἡ κοινωνική του καταξίωση καί ἡ ἀναγνώριση ἀπό τούς πολλούς.Ἐργάστηκε ἀθόρυβα καί ἀκατάπαυστα μέχρι τήν τελευταία του ἀναπνοή τά ἔργα τοῦ Θεοῦ,ἐπειδή ἀγαποῦσε τόν  Θεό καί ἤθελε νά κάνει τό θέλημά του.Δόθηκε δηλαδή ὁλόκληρος στό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί δέν ἐπεδίωξε ποτέ τήν ἀνθρώπινη δόξα, οὔτε τήν ἀποδοχή τῶν ἀνθρώπων τοῦ κόσμου τούτου.Γι’ αὐτό καί πολλές φορές δυσαρέστησε κάποιους χωρίς αὐτό οὔτε νά τόν ἐνοχλεῖ οὔτε καί νά τόν ἐνδιαφέρει ἰδιαίτερα.Γνώριζε πολύ καλά ὅτι ἄν μέ ὅ,τι ἔκανε ἄρεσε στούς ἀνθρώπους,δέν θά ἦταν φίλος τοῦ Θεοῦ. 

Οἱ Ἅγιοί μας ὅσο ζοῦν στόν κόσμο αὐτό,δέν αὐτοπροβάλλονται,ἀντίθετα κρύβονται ὅσο περισσότερο μποροῦν ἀπό τά ἀδιάκριτα βλέμματα τῶν ἀνθρώπων.Τούς φανερώνει ὅμως ὁ Θεός μετά θάνατον, ὅταν ἐκεῖνος θέλει καί στόν καιρό πού ἐκεῖνος κρίνει γιά νά στηρίξουν τούς ἀνθρώπους καί νά τούς κρατήσουν ὄρθιους σέ δύσκολες στιγμές. 

Ὁ ὅσιος Φιλόθεος εἶναι μία μεγάλη παρακαταθήκη γιά τήν Ὀρθοδοξία μας,ἕνας μεγάλος καί πολύτιμος θησαυρός γιά ὅλους μας,ἕνας ἀπό τούς μεγάλους καί δυνατούς προστάτες τοῦ νησιοῦ μας καί τῆς ἀνθρωπότητος. Μᾶς στηρίζει μέ τίς προσευχές του,μᾶς δείχνει τό δρόμο γιά νά φτάσουμε στό Θεό καί εἶναι ἕτοιμος νά μᾶς δώσει τό χέρι του,ὅπως ἀκριβῶς ὅταν ζοῦσε, στίς ὀδυνηρές πτώσεις μας,νά μᾶς παρηγορήσει στίς σκληρές καί ἀπαράκλητες στιγμές τῆς ζωῆς μας. 

 Ἄς εὐχαριστήσουμε τόν Θεό πού μᾶς τόν χάρισε καί ἄς τόν ἔχουμε πάντοτε  προστάτη μας μαζί μέ τούς ἄλλους Ἁγίους τοῦ νησιοῦ μας.Μπορεῖ οἱ καιροί μας νά εἶναι δύσκολοι καί ἰδιαίτερα σκληροί,ἄς  μή λησμονοῦμε ὅμως ὅτι ἔχουμε τούς Ἁγίους μας πού πρεσβεύουν στόν Θεό γιά ὅσους τούς ἀγαποῦν καί τούς ἐπικαλοῦνται.   

Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Τριαντάφυλλος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *