Θέλω παιδιά, σε ένα σχολείο χωρίς… μάσκες

Ραγισμένο το θολό τζάμι που με εμποδίζει να σας μιλήσω. Δύσκολη η ανάσα μου, δακρυσμένα τα μάτια μου από τη μάσκα που πρέπει να φορέσω… Μαυρισμένη η ψυχή μου για το χαμένο χρόνο… Ίσως γιατί πάντα σας δίδασκα το «carpe diem» (Μου στοιχίζει πολύ η έλλειψη επικοινωνίας!)

Τα παιδιά θέλουν επικοινωνία, συμβουλή, τρυφερότητα μητρική αγάπη, στοργή και ένα δάσκαλο να τους αφήσει να ονειρεύονται με ελεύθερη πνοή! Χάθηκε μια άνοιξη μα είναι άδικο να χαθεί το καλοκαίρι τους! Γιατί η άφεση στο ακρόπρωρο της ανάσας δεν είναι σπατάλη είναι η ανάγκη για ζωη! Όχι απομίμηση, ζωή αληθινή, σαν το δελφίνι που φαντάζεσαι ότι θα πεταχτεί μέχρι τον ουρανό μπροστά στα μάτια σου και θα πέσει με πελώριο παφλασμό μέσα στον υγρό χρόνο! Νιώθω πως αρχίζει να μετρά αντίστροφα ο χρόνος μου… Ισως…

Μαρία Βενιανάκη

[ Πηγή άρθρου ]

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *