Το μέλλον μιας υπέροχης Πάρου.

απο τον Αλέξανδρο Μαραγκουδάκη….

Τώρα, περισσότερο απο ποτέ, είναι επίκαιρη η ανάγκη του σχεδιασμού της Πάρου της νέας εποχής.

Όπως θα έχει αντιληφθεί και ο “τελευταίος” κάτοικος του νησιού μας, πολλές φορές συμβαίνουν αναπάντεχα γεγονότα που φέρνουν τα πάνω κάτω στην ζωή μας. Αυτό μπορεί να σημαίνει κακοκαιρία για μακρά διαστήματα και άρα μη δυνατότητα προσέγγισης του νησιού από πλοία, αυτό μπορεί να σημαίνει την έξαρση μίας ασθένειας στις ελιές ή τα σταφύλια μας, την ανομβρία για πολλούς μήνες, ακόμα και για χρόνια, ή μια πανδημία όπως συμβαίνει τώρα.

 Το νησί της Πάρου, καλώς ή κακώς, έχει βασιστεί οικονομικά στον Τουρισμό. Όταν τα πράγματα πηγαίνουν κατ’ευχήν, όλα βαίνουν καλώς. Όταν όμως συμβεί κάτι απροσδόκητο και σπάσει η “αλυσίδα” που θεωρούμε ως δεδομένη κανονικότητα, τότε τα πράγματα μπορούν να πάρουν αντίθετη τροπή. Αρνητική. Για αυτό, τα τελευταία 10 χρόνια ζωής μου στην Πάρο, όπου σταθώ και όπου βρεθώ, αναφέρω την υποχρέωση του νησιού μας να αλλάξει ρότα. Δυστυχώς ανταπόκριση δεν έχω βρει, παρά μόνο απο ελάχιστους ρομαντικούς που ναί μεν συμφωνούν, αλλά τους λείπουν οι ιδέες, το κίνητρο για μια τέτοια αλλαγή. Οι περισσότεροι, δεν μπορούν να οραματιστούν καν τι σημαίνει “αλλάζω ρότα” ως οικονομία και κοινωνία.

 Η μεγαλύτερη ευλογία που μπορεί να έχει προσφέρει η γη, είναι το νερό. Και το νησί μας έχει μπόλικο, άριστης ποιότητας νερό. Ξεκινά από τα βουνά μας όπου οι πηγές ξεβράζουν άφθονο, γάργαρο νεράκι, το οποίο εγκληματικά αφήνουμε και καταλήγει στην θάλασσα και όταν έρθει το καλοκαίρι, ψάχνουμε για νερό. Θα ρωτήσει κανείς “ωραίο το νερό, αλλά τι σχέση έχει με την επιχειρηματική δραστηριότητα του νησιού μας?”.
 Δεν θα σας κουράσω με “περιττές” λεπτομέρειες, αυτά ίσως σε επόμενα άρθρα μου σχετικά με το θέμα, όμως θα σας πω ότι μπορούμε με φυσικό τρόπο να διατηρήσουμε το (άπειρο) πόσιμο νερό που τρέχει στα ρέμματα, και με φυσική ροή να ποτίζονται βιολογικές καλλιέργειες φρούτων και λαχανικών που θα καθιστούν τους Παριανούς αυτόνομους ανθρώπους. Χιλιάδες παραγωγικά ζώα μπορούν να διατρέφονται με ποικιλία άγριων χόρτων στα κτήματα μας, όταν υπάρχει υγρασία στην γη όλο το έτος. Όταν νιώθεις διατροφική ασφάλεια, άλλα θέματα που μοιάζουν σοβαρά, περνάνε σε δεύτερη και τρίτη μοίρα.

Υπάρχουν μέθοδοι που εάν γίνουν πράξη, το νησί μας και οι κάτοικοι του δεν θα αισθανθούν ανασφάλεια ξανά, τουλάχιστον όσον αφορά τα πιο βασικά της ζωής. Πόσιμο νερό, φαγητό και ενέργεια. Μην ξεχνάτε ότι η οργανική ύλη (χόρτα, φύλλα, σάπια φρούτα και λαχανικά), είναι μορφή ενέργειας. Μπορούμε με απλές διαδικασίες και να παράγουμε ασφαλέστατο καύσιμο και λίπασμα και ζωοτροφή. Αρκεί η Δημοτική Αρχή να αντιληφθεί τις δυνατότητες του καταπληκτικού νησιού μας, και την προοπτική που προσφέρει μια αλλαγή στον σχεδιασμό του μέλλοντος μας όπως η παραπάνω.

 Και για όσους έχουν επενδύσει στον τουρισμό και διαβάζοντας αναρωτιούνται “καλά όλα αυτά, αλλά εγώ τι θα κάνω με το ξενοδοχείο μου?¨. Θα σας περιγράψω αμέσως. Η Πάρος, εάν διατηρήσουμε το νερό μας ψηλά (υψόμετρο, βουνά), θα έχει πράσινο δώδεκα μήνες τον χρόνο. Οι τουρίστες δεν θα το εκτιμήσουν απλά. Θα επισκέπτονται το νησί μας για να βιώσουν το φυσικό θαύμα που θα έχουμε πετύχει, να έχουμε πράσινο στις Κυκλάδες ακόμα και το καλοκαίρι. Ο παγκόσμιος τουρισμός, ειδικά μετά την πανδημία, θα στραφεί στην φύση. Στις πραγματικές αξίες. Το νησί μας θα θριαμβεύσει εάν εστιάσει στην Ελληνική διατροφή, στις βιολογικές (καλύτερα φυσικές) καλλιέργειες, στην κατανάλωση κρέατος που έχει ζήσει κάτω από τον ήλιο, στον καθαρό αέρα και έχει διατραφεί με χορτάρι και στην πεζοπορία.

 Κλείνω, δίνοντας μία ακόμα ιδέα, όσων αφορά στην πεζοπορία/ανάβαση.  Ναι μεν δεν έχουμε πεζοδρόμια, δυστυχώς, αλλά έχουμε έναν πλούτο που αφήνουμε να πηγαίνει ανεκμετάλευτος και σιγά σιγά χάνεται. Η Πάρος είναι γεμάτη αγροτικές οδούς. Δρομάκια πλακόστρωτα ανάμεσα στα περισσότερα κτήματα που συνδέουν περιοχές μεταξύ τους. Είναι οι οδοί που οι πρόγονοι μας (ακόμα και πολλοί τώρα μεσήλικες) έπαιρναν το γαϊδουράκι και πήγαιναν π.χ. από τις Λεύκες στο Άσπρο Χωριό. Ή από τον Πρόδρομο στα Τσουκαλιά κλπ. Αυτές οι οδοί, έχουν απλά καταληφθεί από τους θάμνους και τα αγκάθια, αλλά οι περισσότερες είναι ακόμα εκεί, περιμένουν υπομονετικά να καθαριστούν και να περπατηθούν ξανά, αυτή τη φορά από όλους μας. Η Πάρος μπορεί να αποκτήσει ένα δίκτυο αγροτικών δρόμων, που και χάρτης να σχεδιαστεί και να δίδεται στους τουρίστες, και αξία θα πάρουν πολλά κτήματα τα οποία ρημάζουν.

Ελπίζω οι αρμόδιοι να ασχοληθούν με το συγκεκριμένο άρθρο και να επικοινωνήσουν μαζί μου ώστε να συνεργαστούμε (αφιλοκερδώς) και να σχεδιάσουμε την Πάρο του μέλλοντος, του μόνου μέλλοντος που στο μυαλό μου τουλάχιστον, μοιάζει λογικό και υπέροχο. Υπέροχο όπως το νησί μας.

Αλέξανδρος Μαραγκουδάκης

BSc Economics, City University London

MSc Shipping, state university of New York, Maritime College

Permaculture/Practical biology specialist.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

error: Content is protected !!