Νοσταλγικές αναμνήσεις…..

Δανείζομαι αυτή την υπέροχη φωτογραφία από τον Αποστόλη Παντελαίο,για να πάρω αφορμή,να διατυπώσω κάποιες επίκαιρες σκέψεις.   

Η εικόνα αυτή,παρουσιάζει ό,τι  απέμεινε από το Μοναστήρι της Υπαπαντής Λευκών Πάρου,που ήταν κτίσμα του ΙΕ αιώνα και ένα από τα πολλά μετόχια της ξακουστής Μονής Παναγίας Χοζοβιώτισσας Αμοργού. 

Η ιστορία του τόπου αυτού,δεν είναι ιδιαίτερα γνωστή και από όσο γνωρίζω,δεν έχει ακόμα καταγραφεί επισταμένα.Καλό θα ήταν να υπήρχε κάπου καταγεγραμμένη για τους επιγενομένους. 

Που το ξέρομε;Μπορεί αύριο να αλλάξουν και πάλι τα πράγματα και οι άνθρωποι να αφήσουν τα φτιασίδια του καιρού μας,και να αρχίσουν πάλι να στρέφουν το ενδιαφέρον τους στις ιστορικές μας πηγές,προκειμένου να αναζητήσουν εκεί και να βρουν τις αληθινές και ρίζες του πολιτισμού μας.Να ανακαλύψουν ατόφιες τις αξίες των ανθρώπων της εποχής εκείνης και να ξαναδούν αυτά τα μνημεία ως ιερά σεβάσματα των προγόνων μας,ως πηγές πολιτισμικών αξιών και να τα αντιμετωπίσουν και πάλι με απέραντο σεβασμό.   

Η θέα και μόνον του ιερού αυτού μνημείου,γεμίζει το μέσα μου με νοσταλγικές αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια.Τότε που η αθάνατη ρωμιοσύνη, τιμούσε την ημέρα της Υπαπαντής στο πρόσωπο της Παναγίας μας,την υπέροχη ελληνίδα μητέρα.   

Οι δάσκαλοι,μας πήγαιναν στην Εκκλησία αυτή την ημέρα για να προσευχηθούμε να έχει καλά η Παναγία μας τις μητέρες μας.Μας παρότρυναν δε από την παραμονή της γιορτής, «όταν αποψάλλει η Εκκλησία»,να μαζέψουμε από το τριγύρω δάσος ανεμώνες,να τις κάνουμε ένα ωραίο μπουκέτο για να τις προσφέρουμε στις μητέρες μας που γιόρταζαν την ημέρα αυτή. 

Μάλιστα,η αείμνηστη δασκάλα μας Φρόσω Βιτζηλαίου,σαν αληθινή μας μάνα,φρόντιζε στοργικά και υπομονετικά να επιμεληθεί τις ανθοδέσμες μας,ιδιαίτερα αυτές των αγοριών,ώστε να εντυπωσιάσουν και να ευχαριστήσουν τις μητέρες μας!Εικόνα αξέχαστη πραγματικά και ολοζώντανη μέσα μου μετά από τόσα χρόνια! 

Και οι μανάδες μας,περίμεναν εναγώνια στην απέριττη και γραφική συνάμα αυλή της Εκκλησίας,να επιστρέψουμε χαρούμενα από το όμορφο και αγαπημένο μας δάσος,που είχαμε ξεχυθεί,προκειμένου να παραλάβουν τα μπουκέτα μας και να τα δείχνουν χαρούμενες η μια στην άλλη! 

 Ένα στοργικό φιλί στο μάγουλο,ήταν η αναμενόμενη επιβράβευση της όλης προσπάθειας με την ολόθερμη ευχή να είμαστε καλά να κάνουμε το ίδιο και του χρόνου!   Πόσο φτωχά αλήθεια είναι τα σημερινά παιδιά,που σκόπιμα τα στέρησαν κάποιοι από τις ζωοδότρες και καθάριες αυτές πηγές της Παράδοσής μας!   

Να είναι σίγουροι ότι κάποτε θα λογοδοτήσουν στην ιστορία για το έγκλημα αυτό που έκαναν με τόση ελαφρότητα και απερισκεψία εις βάρος των παιδιών μας που είναι η χρυσή ελπίδα μας για την επιβίωση του Έθνους μας.   

Π.Γεώργιος Τριαντάφυλλος.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *