Η επίδραση του λατομείου και του μαρμάρου στην καθημερινή ζωή του Παριανού.

Ενα μέρος της εισήγησης του Χρίστου Γεωργούση απο την χθεσινή πετυχημένη εκδήλωση για τα αρχαία λατομεία που διοργάνωσαν οι Φίλοι της Πάρου στον Αρχίλοχο

-Μάρμαρο και Ιστορία: Μπορούμε να μελετήσουμε την Ιστορία της Πάρου, επικεντρώνοντας την προσοχή μας στο μάρμαρο, στην επεξεργασία του και στο εμπόριο που ενθάρρυνε. Τα χρόνια του 1000 π.Χ. μάρμαρα φορτώθηκαν σε πλοία να πάνε στην Παλαιστίνη για το ναό του Σολομώντα.
-Μάρμαρο και γλύπτες: Καμαρώνουμε για τον Σκόπα και τον Αγοράκριτο, υπήρξαν όμως και άλλοι γλύπτες και κίνημα γλυπτικής. Νοτιοανατολικά της Εκατονταπυλιανής στα 300 μέτρα ανακαλύφθηκε αρχαίο εργαστήριο μαρμάρου της ελληνιστικής εποχής και σώζονται μερικοί τοίχοι του κτηρίου.
-Μάρμαρο και βιβλία: Τόσο η αρχαία ιστορία και τα ονομαστά έργα από Παριανό μάρμαρο ενέπνευσαν τον Νίκο Αλιπράντη να δώσει το βιβλίο του «Το Πάριο μάρμαρο» και την Κυριακή Ραγκούση-Κοντογιώργου το δικό της «Παριανοί λατόμοι». Τα δύο βιβλία των πρακτικών των συνεδρίων για το μάρμαρο (Παρία Λίθος) και για τον Σκόπα.
-Μάρμαρο και γραφή: «Άξιον Εστί» η πρώτη χαραγμένη στην πέτρα ευχή του ανθρώπου. Πολλά διασώθηκαν με τη γραφή στο μάρμαρο και ας κάνουμε λόγο για το Πάριον Χρονικό, μια ιστορία γραμμένη στο μάρμαρο!
-Μάρμαρο και τέχνη: Ενθάρρυνε τους ανθρώπους να στοχεύσουν την αιωνιότητα! Η Πάρος έτσι βρίσκεται παντού σε όλον τον κόσμο, νικά με τις Νίκες από τα σπλάγχνα της και άλλα αριστουργήματα που φωτίζουν το σύμπαν.
-Μάρμαρο και παιχνίδι: Μικροί που δεν είχαμε ούτε τα ηλεκτρονικά, ούτε άλλο τίποτα, παίξαμε με τις μαρμάρινες κροκάλες των χειμάρρων που αποκαλούσαμε «αμάδες». Σε παιδικό παιχνίδι την Πρωτολιά, αναφερόμαστε φωναχτά στα «13 Μάρμαρα» και στον σκούνταυλο, χαρακτηριστικό πήλινο δοχείο.
-Μάρμαρο και όπλα: Οι κροκάλες που βρέθηκαν στο μυκηναϊκό ανάκτορο στις Κουκουναριές ήταν όπλα για να αποκρούσουν εισβολείς κατά τον ανασκαφέα Δημήτρη Σκιλάρντι.
-Μάρμαρο και εργασία: Δημιουργήθηκε παράδοση λατόμων που έφτασε μέχρι τις μέρες μας. Κατά τα δύσκολα χρόνια της εικοσαετίας 1950-1970 εκατοντάδες Παριανοί μη βρίσκοντας ικανά έσοδα από τις αγροτικές εργασίες μετανάστευσαν στην Αττική και δούλεψαν στα λατομεία της Πεντέλης και του Διονύσου.
-Μάρμαρο και καινούριοι γλύπτες. Ο σπουδαίος γλύπτης Νίκος Περαντινός από τη Μάρπησσα της Πάρου στην παράδοση αυτή οφείλει το ταλέντο του. Ο γλύπτης άφησε τα έργα του να στεγαστούν σε μουσείο στη γενέτειρά του με το όνομα «Μουσείο Περαντινού». Πολλοί σήμερα στην Πάρο, ανάμεσά τους και ο ομιλητής Αριστείδης Βαρριάς και ο Νίκος Σαρρής και ο Μανώλης Φωκιανός και άλλοι προσπαθούν να βρουν και να κάνουν να συνηχήσει η ομορφιά που βγάζει το μάρμαρο με την ομορφιά της ψυχής τους. Ήδη έχουμε εκπλήξεις.
-Πρέπει να πούμε ότι δεν υπήρξε ενδιαφέρον για τους μαρμαρογλύπτες της εποχής της εικοσαετίας 1950-1970 και για τα έργα τους. Θα είχε αξία να τα συγκεντρώσουμε. Είναι εντυπωσιακό επίσης ότι δεν ιδρύθηκε σχολή γλυπτικής στην Πάρο, όπως στην Τήνο.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *