Οι δολοφόνοι των εθνών και ο τρόμος του μικρού Εμρά

Μαύρα «πουλιά» σκέπασαν τον ουρανό της Τελ Αμπιάντ. Έκρυψαν τον ήλιο. Αιμοδιψή όπως κι αυτός που τα έστειλε σε έναν ξένο τόπο. Άρχισαν να σκορπάνε όλεθρο. Και αίμα. Πολύ αίμα. Στο έδαφος, τρομακτικά «θηρία» θωρακισμένα με πανοπλία από χάλυβα. Έρπουν σπέρνοντας την καταστροφή. Και αίμα. Πολύ αίμα. Δίπλα τους, χιλιάδες ανθρωπόμορφες ύαινες ολοκληρώνουν τον αφανισμό. Χύνοντας αίμα. Πολύ αίμα. Γίνεται κόκκινο ποτάμι. Στο πέρασμά του πνίγει ό,τι ανθρώπινο. Μαχητές. Αμάχους. Γυναίκες. Παιδιά. Πνίγει μαζί και κάθε αξία σ’ αυτή τη ζωή. Πνίγει και την τελευταία ελπίδα της ανθρωπότητας. Όλα γίνονται μαύρα. Και κόκκινα…

Μαχητές της ελευθερίας παλεύουν να αποκρούσουν την κόλαση. Γυναίκες τρέχουν να προστατεύσουν τα βρέφη τους. Μικρά παιδιά αγκαλιάζουν τις πληγωμένες μητέρες τους. Τρέχουν να αποφύγουν το κόκκινο ποτάμι που έρχεται ορμητικό. Τα κτήρια δεν μπορούν να προστατεύσουν κανέναν. Τα μαύρα «πουλιά» και τα τρομακτικά «θηρία» ισοπεδώνουν τα πάντα. Όλα καταρρέουν. Ερείπια παντού.

Στο πρόσωπο της μάνας βλέπεις τον τρόμο. Δεν ξέρει πώς να σώσει το βρέφος της. Απεγνωσμένα μονολογεί. «Όλα τα παιδιά μας είναι τώρα ορφανά». Απεγνωσμένα ρωτάει. «Τι κάνετε εδώ; Δεν αντιλαμβάνεστε ότι αυτή είναι η γη μας; Η Τουρκία δολοφονεί εμάς και τα παιδιά μας. Μέχρι πότε θα το επιτρέπετε αυτό;». Κανείς δεν τολμά να της απαντήσει… Πώς να το κάνει; Πώς να εξηγήσουν το έγκλημα στο οποίο όλοι είναι συνένοχοι;

Κοιτάξτε τα μάτια του μικρού Εμρά. Κοιτάξτε τον τρόμο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του. Με ανοικτά τα χέρια, κοιτάζει τον μαύρο ουρανό. Και ρωτάει, «πού είναι οι γονείς μου;». Κοιτάξτε τη μικρή Νιντέμ. Κάθεται σε μια γωνιά τρομοκρατημένη. Κρατάει την κούκλα της. Της κλείνει τα μάτια. Την προστατεύει από τον τρόμο γύρω της. Μην κοιτάξετε, όμως, τον μικρό Σεγίχ. Δεν θα αντέξετε. Τον κτύπησε το βλήμα μιας οβίδας. Τον κρατάει στην αγκαλιά της η γιαγιά του. Του τραγουδάει. Δεν μοιρολογεί. Ακόμη και το θάνατο τον αντικρίζουν τραγουδώντας οι Κούρδοι. Γνωρίζουν από την στιγμή που γεννιούνται ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να τον συναντήσουν…

Ο αιμοδιψής σατανικός λύκος μιλάει για «πηγή ειρήνης». Η συνέχεια του «κλάδου ελαίας» που είχε αρχίσει στην Αφρίν. Διαστροφικός εμπαιγμός. «Πηγή ειρήνης» από την οποία αναβλύζει αίμα. Μαχητών και αμάχων. Γυναικών. Παιδιών. Ενός λαού σε ξένη γη. Που δια της βίας εισέβαλαν. Μια «πηγή», που μετριέται με τόνους αίματος… Χωρίς αισχύνη. Χωρίς το παραμικρό δέος. Χωρίς υποτυπώδη αναστολή. Η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Αρμένιοι, Πόντιοι, Κύπριοι, Κούρδοι… Γενοκτονίες κατ’ εξακολούθηση.

Το κόκκινο ποτάμι μεγαλώνει καθημερινά στη γη της κολάσεως. Ανάλογη πορεία ακολουθεί και ο χείμαρρος της υποκρισίας. Τραγικοί πρωταγωνιστές σε μια παγκόσμια παράσταση εγκληματικής ανοχής στη δολοφονία ανθρώπων. Έμποροι των εθνών. Πουλάνε ψυχές αθώων. Φονιάδες των λαών. Οι δύο πιο ισχυροί της γης. Πρωταγωνιστές στην πιο σιχαμερή παράσταση ντροπής και αηδίας. Ανάβουν πράσινο φως στον αιμοβόρο σουλτάνο για να σκορπίσει το θάνατο. Ανάβουν κόκκινο φως στην προσπάθεια άλλων να τον σταματήσουν. Και οι πολιτισμένοι Ευρωπαίοι; Ρίχνουν μερικά καπνογόνα. Για να κρύψουν τη δειλία τους. Ο λύκος τους απειλεί ότι θα τους στείλει εκατομμύρια πρόσφυγες… Η ανθρωπότητα στο χορό της παραφροσύνης.

Ο οργανισμός μαριονέτα παραμένει στον προκλητικό ρόλο του αμέτοχου κομπάρσου. Ο θλιβερός Αντόνιο περιορίζεται να εκφράσει «έντονη ανησυχία». «Οποιαδήποτε στρατηγική επιχείρηση πρέπει να σέβεται απόλυτα τον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο», λέει. Η ανθρωπότητα μόλις έχει θάψει και το τελευταίο δείγμα της όποια αξίας… «Άμαχοι και μη στρατιωτικές υποδομές να προστατευτούν», προσθέτει η μαριονέτα. Μόλις έχει επισφραγίσει την μετονομασία σε Οργανισμός Ηνωμένων Εγκληματιών (ΟΗΕ).

Αναλογίζεσαι τον Καζαντζάκη: «Άτιμος είναι ο κόσμος ετούτος. Άτιμος, άδικος. Θεέ μου, πώς τον κρατάς στην αγκαλιά σου και δεν τον τινάζεις κάτω να γίνει χίλια κομμάτια. Να ξαναγίνει λάσπη και να πλάσεις καινούριο καλύτερο;». Κατανοείς γιατί το έγραψε. Σε ποια απόγνωση βρισκόταν. Ότι δεν υπάρχει καμία αχτίδα φωτός στην άκρη της σήραγγας.

Το ωστικό κύμα το οποίο προκαλεί ο ανθρώπινος πόνος από το μελόδραμα που παίζεται επί οκτώ χρόνια στη Συρία έχει προ πολλού ραγίσει τις καρδιές. Η εξέλιξή του σχιζοφρενική. Ανίερες συμμαχίες με στόχο την εξόντωση ενός λαού. Τα θηρία ενώνονται σε μια αιμοβόρα αγέλη. Πιο αηδιαστική από ποτέ. Ανασκαλεύουν έως και την μακρινή… Νορμανδία. Αναζητώντας έστω και μικροσκοπικά ψήγματα επιχειρήματος. Για να δικαιολογήσουν το έγκλημά τους οι έμποροι των εθνών. Γελοιοποιούμενοι ακόμη και στην τραγικότερη πράξη τους οι φονιάδες των λαών.

Συνειδητοποιείς τι εννοεί ο Λουντέμης: «Θηρίο τον λένε τον άνθρωπο. Κολοκύθια. Ποιο θηρίο, μωρέ; Έχει το θεριό μαχαίρια; Φκιάνει σκοτώστρες και τουφεκάει; Θηρίο… Βρισιά για τα θεριά!». Απελπισία. Δεν υπάρχει έξοδος διαφυγής. Καταφεύγεις σε κραυγές αγωνίας. Οι «ηγέτες» εμπορεύονται ψυχές. Οι ισχυροί βγάζουν το προσωπείο. Αποκαλύπτουν το πρόσωπό τους. Του ψυχρού δολοφόνου.

Και οι λαοί; Οι απλοί άνθρωποι; Όσοι βίωσαν εισβολή; Κατοχή; Σκλαβιά; Βασανιστήρια; Γενοκτονίες; Πότε θα ενώσουν δυνάμεις; Πότε θα ξεχυθούν στους δρόμους; Πότε θα ορμήσουν στις πρεσβείες των πανίσχυρων; Στο Παρίσι. Στη Μαδρίτη. Στη Βόννη. Στη Βιέννη. Στη Ρώμη. Στην Στοκχόλμη. Στην Αθήνα. Στην Καμπέρα. Για να ακολουθήσουν και οι αδύνατοι… Πότε ένα παγκόσμιο κίνημα ειρήνης θα αποφασίσει να αντιδράσει; Να φράξει τον δρόμο στους φονιάδες των λαών. Να βάλει φραγμό στον όλεθρο…

Γιώργος Καλλινίκου

Πηγή : philenews.com

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *