Απόψεις παιδαγωγικού χαρακτήρα (μέρος 1ο)

Για το σχολείο και τους δασκάλους (Παλιό κείμενο του 2000 στο Γυμνάσιο Πάρου)

Σκέψεις-ιδέες- προτάσεις-παρακλήσεις

Είχα υποσχεθεί να δώσω γραπτά μερικές απόψεις μου παιδαγωγικού χαρακτήρα με συνοπτικό τρόπο για να βοηθήσω να διαμορφωθεί μια ενιαία, όσο γίνεται, πολιτική του σχολείου, που δεν θα σημαίνει βέβαια ότι όλοι συμφωνούμε σε όλα.

Ένα: Η φοίτηση στο Γυμνάσιο είναι υποχρεωτική κι αυτό δεν μπορεί να μην επηρεάζει με κάποιον τρόπο τη συμπεριφορά μας απέναντι στα παιδιά.

Δύο: Σύμφωνα με τον νόμο «η σχολική αγωγή υποβοηθεί τους μαθητές να γίνουν ελεύθεροι, υπεύθυνοι δημοκρατικοί πολίτες, να υπερασπίζονται την εθνική ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα της χώρας και τη δημοκρατία, να εμπνέονται από αγάπη προς τον άνθρωπο και τη ζωή και τη φύση και να διακατέχονται από πίστη προς την πατρίδα και τα γνήσια στοιχεία της ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης». Τα μαθήματα λοιπόν και ο τρόπος διδασκαλίας είναι ένα μέσον προς την κατεύθυνση αυτή. Σταθείτε περισσότερο στο «ελεύθεροι, υπεύθυνοι δημοκρατικοί πολίτες» και «αγάπη προς τον άνθρωπο τη ζωή και τη φύση».

Τρία: Αν ζήτησα επιείκεια είναι γιατί κι αυτή μπορεί να θεωρηθεί ως κάτι διδασκόμενο. Σε μια κοινωνία που αναπτύσσει και προβάλλει διαρκώς τις επιθετικές τάσεις, εμείς εδώ στο σχολείο αντιστρατευόμαστε την εχθρότητα του ενός προς τον άλλο, διδάσκουμε με τη συμπεριφορά μας την ανοχή, την ηπιότητα, την καλή διάθεση.

Τέσσερα: Ίσως πρέπει να δώσουμε σημασία στο ότι η γνώση δεν πρέπει να συνδέεται με αρνητικά συναισθήματα, γιατί αν διασώσουμε το ενδιαφέρον για την μάθηση οι μαθητές αργότερα θα ασχοληθούν με όσα τους επιβάλει η ανάγκη ή η καρδιά τους. Η μάθηση δεν είναι μόνο στα χρόνια του σχολείου.

Πέντε: Χρειάζεται πολλή περίσκεψη πριν αποφασίσουμε για τη σκληρότερη ποινή που μας δίνει δικαίωμα ο νόμος. Ένα παιδί που χάνει τη χρονιά του κατά κανόνα δεν γίνεται καλύτερο. Το μόνο «θετικό» είναι ότι ίσως οι άλλοι παίρνουν τα μέτρα τους να μην πάθουν τα ίδια. Δεν είναι σωστό όμως να καταδικάζουμε κάποιον για να διορθώσουμε τους άλλους.

Έξι: Σ’ αυτές τις ηλικίες το παιδί δεν είναι έτοιμο να αναλάβει τις ευθύνες του. Προετοιμάζεται. Και οι μέθοδοί μας και οι αποφάσεις μας πρέπει να το λαμβάνουν υπόψη τους αυτό. Κάθε απόφαση για έναν μαθητή πρέπει να αποσκοπεί να τον κάνει καλύτερο. Έχουμε πειστεί ότι οι μαθητές που χάνουν το χρόνο τους «βελτιώνονται»; Μπορεί να γίνονται περισσότερο παρίες και φοβισμένοι.

(Ακολουθούν στην αυριανή ανάρτηση άλλες επτά σκέψεις).

Πηγή : από τον προσωπικό λογαριασμό στο facebook του καθηγητή Χρίστου Γεωργούση

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

error: Content is protected !!