Ανατέμνοντας την ελπίδα στη Λέσβο

Έφτασα στη Λέσβο τέλη Ιουλίου με σκοπό να γράψω για το προσφυγικό μέσα από το πρίσμα της ελπίδας. Πριν από κάποιες εβδομάδες είχα εμπνευστεί από τα λόγια της Αμερικανίδας ακτιβίστριας και γερουσιαστή, Alexandra Ocasio-Cortez, σε μια συνέντευξή της για την κλιματική αλλαγή. «Η ελπίδα δεν είναι κάτι που κατέχουμε. Η ελπίδα είναι κάτι που δημιουργούμε με τις πράξεις μας». Ήταν η πρώτη μου επίσκεψη στο νησί και ήθελα να ανακαλύψω αν είναι εφικτό να δημιουργήσεις την ελπίδα εκεί που όχι μόνο δεν ευδοκιμεί αλλά και βάλλεται καθημερινά. Όπως το αεροπλάνο κατέβαινε για προσγείωση μέσα από κενά αέρος ήρθαν στο νου μου τα λόγια του Σταύρου Ζουμπουλάκη: «Ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα που φοβάται και ελπίζει. Συχνά φοβάται και ελπίζει την ίδια στιγμή. Εκείνος που κατεξοχήν φοβάται και ελπίζει είναι ο άρpωστος». Δεν θα έβλεπα ασθενείς στη Λέσβο αλλά μήπως και η προσφυγιά δεν είναι μια μορφή ανημπόριας, κάποιες φορές ανίατης; Κι αν οι ανίατα άρρωστοι στηρίζουν την ελπίδα τους στους γιατρούς τους και την επιστήμη, όπως μας υπενθυμίζει ο Ζουμπουλάκης, που άραγε στηρίζουν την ελπίδα τους οι παγιδευμένοι πρόσφυγες του καταυλισμού της Μόριας; ….

Διαβάστε όλο το άρθρο…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

error: Content is protected !!