Το σύνδρομο του Παριανού.

Διαβάζω στο διαδίκτυο τα παράπονα των συχωριανών μου για την καθαριότητα του τόπου μας και η σκέψη μου γυρνάει πίσω σε άλλες εποχές.
Σε εποχές όπου οι άνθρωποι αγαπούσαν αυτόν τον τόπο.

Θυμάμαι την μητέρα μου που κάθε πρωί έπαιρνε την σκούπα της έβγαινε από το σπίτι και σκούπιζε όλο το στενό (δρομάκι) μέχρι τον κεντρικό δρόμο. Στο άλλο στενό η γειτόνισσα έκανε το ίδιο.Αυτό ήταν δεδομένο τότε ότι έπρεπε να σκουπίζουν όλοι τον δρόμο τους χωρίς να τους το έχει επιβάλει κανείς…. αυτό ήταν το σωστό. Τότε είχαμε μόνο έναν άνθρωπο που είχε αναλάβει την καθαριότητα του χωριού, τον γέρο “Σαρλό” όπως τον φωνάζαμε με το παρατσούκλι του. Εκείνος με την σειρά του σκούπιζε μόνο τον κεντρικό δρόμο έτσι το χωριό μέσα σε λίγη ώρα ήταν πεντακάθαρο. Όταν έπρεπε να ασπρίσουμε πάλι το ίδιο. Όλοι έβγαιναν και άσπριζαν… μέχρι εκεί που τελείωνε το στενό. Στο άσπρισμα μόνο ο γέρο Σαρλός έπαιρνε τον “Λινάρδακα” και ένα δύο ακόμα για να τελειώνουν ποιο γρήγορα.

Κανένας δεν έκανε παράπονα και ούτε είχε απαιτήσεις από κάποιον. Όταν χρειαζόταν να γίνει κάτι στο χωριό πάντα υπήρχαν εθελοντές να βοηθήσουν. Περάσανε τα χρόνια και εμείς μεγαλώσαμε αλλά ξεχάσαμε αυτά που βλέπαμε αυτά που μας δίδαξαν σιωπηλά οι γονείς μας. Ξαφνικά γίναμε απαιτητικοί , λες και όλος ο κόσμος μας χρωστάει. Ξεχάσαμε πολλά…σαν κάτι να μας έσβησε την μνήμη.

Τότε αν έβλεπες κάτι στραβό προσπαθούσες να το φτιάξεις μόνος σου και αν δεν μπορούσες τότε σίγουρα κάποιος θα ερχόταν να σε βοηθήσει και ας μην του το ζητούσες. Τι άλλαξε; Τι μας άλλαξε;

Τώρα διαβάζω για την βρωμιά στο γεφυράκι της Νάουσας… Πήγαν κάποιοι και τράβηξαν φωτογραφίες, φτιάξανε άρθρα και τα δημοσίευσαν.Ήρθανε και οι τοπικοί πολιτικάντες του τόπου μας τα είδαν και τα σχολίασαν… Απαράδεκτη κατάσταση είπαν και μετά έφυγαν αλλά τα σκουπίδια έμειναν…

Εμείς εντωμεταξύ να φωνάζουμε όσο ποιο δυνατά μπορούμε… Ρεεε τι θα γίνει με τα σκουπίδια; τόσο δυνατά που έχουμε ακουστεί σε όλη την Ελλάδα… Και ενώ εμείς φωνάζουμε κάποιοι γελάνε… Αλήθεια πόσο αφελής πρέπει να είσαι για να κάνεις τέτοιο κακό στον τόπο σου… Όταν το σπίτι σου είναι βρώμικο δεν βγαίνεις να κάνεις αναρτήσεις στα σόσιαλ και να λες ότι το σπίτι μου βρωμάει…  γιατί κάνεις αυτό στον τόπο σου ;

Και ενώ συνεχίζουμε να “κράζουμε” τον ίδιο μας τον τόπο τον ίδιο μας τον εαυτό δεν σκύβουμε καν να πιάσουμε ένα χαρτί από κάτω… Ένα πλαστικό μπουκάλι να το πάμε στην θέση του εκεί που πρέπει να είναι… στα σκουπίδια.

Αν ζούσαμε στο τότε το γεφυράκι θα είχε καθαριστεί και το χωριό θα ήταν καθαρό.

Σίγουρα ο Δήμος φταίει γι αυτήν την κατάσταση αλλά ο Δήμος είμαστε εμείς.

Γ.Χανιώτης

Ενας γραφικός Παριανός που αγαπάει τον τόπο του.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *